İmam-ı Rabbani H.Z

[ABDULLAH LFC]

İmâm-ı Rabbânî (k.s.) Hazretleri, 260. mektubun son kısmında şöyle buyurdu:

… Kutb-i irşâd, çok az bulunur. Asırlardan, çok uzun zaman sonra, böyle bir cevher dünyâya gelir. Kararmış olan âlem onun gelmesiyle aydınlanır. Onun irşâdının ve hidâyetinin nûrları bütün dünyaya yayılır. Yer küresinin ortasından tâ arşa kadar herkese; rüşd, hidâyet, imân ve ma’rifet onun yolu ile gelir. Herkes, ondan feyz alır. Arada o olmadan, kimse bu ni’mete kavuşamaz. Onun hidayetinin nûrları, bir okyanus gibi, bütün dünyayı sarmıştır. O deryâ, sanki buz tutmuştur. Hiç dalgalanmaz.

O büyük zâtı tanıyan ve seven bir kimse, onu düşünürse, yâhud o, kimi sever ve onun yükselmesini isterse, o kimsenin kalbinde, sanki bir pencere açılır. Bu yoldan, sevgisi ve ihlasına göre o deryâdan kalbi feyz alır.

Bir kimse bu zâtı hiç bilemese de Allâhü Teâlâ’yı ihlasla zikrederse, yine ondan feyz alır.
...

[Buka]

Muhammed Hâşim-i Kişmî naklediyor: "Annesi tarafından Sultân-zâdelerden olan, bu yüksek yolumuzun üstâdlarından birinin oğlu, kulunç hastalığına yakalandı. Hastalığı günlerce devam etti. Doktorlara baş vurdu. Bir fâide göremedi. Çok eziyetler çekti, çok üzüldü. Ne yapacağını, kime baş vuracağını bilemiyor, gece gündüz gözüne uyku girmiyordu. Yakınlarından birini, bu fakîre gönderip;
—   "Yolumuzun azizlerinin büyüklerinden yüksek üstadınıza, iyi bir zamanda, bu belânın kaldırılması için teveccüh etmelerini arzederseniz, biz ve büyüklerimizin ruhları sizden memnun olur" diye söyledi.
Bu haberi getiren ikindiden sonra geldi. O gece yatsı namazından sonra, Imâm-ı Rabbânî (k.s.) Hazretlerini odalarında yalnız bulup, hastanın durumunu anlatıp kendilerinden teveccüh istediğini arzettim.
—"İnşaAllah elimizden geleni yaparız" buyurdu.
Sabah namazının farzını kıldıktan sonra, bizzat kendisi bu fakiri çağırdı. Kulağına yaklaşıp;
—" Teheccüd namazından sonra, akşam söylediğiniz hastalığın kalkması için duâ ettim. Allâhü Teâlânın yardımıyla o belâ kalktı. Hemen
git Duamızı o ümitsize ulaştır" buyurdu. Bu fakîr emirlerine uyarak, o şahsın yanına gittim. Beni görür görmez, yerinden fırladı, boynuma sarıldı
ve gözlerinden yaşlar akmağa başladı. Hâlbuki, ben daha bir kelimebile konuşmamıştım. Dedi ki:
—"Seni ne için gönderdiklerini anladım. Biraz önce, burada olanlara
—  "Gecenin bitmesine bir kaç saat kalmıştı ki, bu hastalık benden tamamen kalktı. Sanki hiç hasta olmamış gibi bir hâle geldim" demiştim.
Yakıen anladım ki, ricamı onlara arzetmişsiniz. Onlar da bu anda teheccud namazına kalkmışlar, bu hastalığın kalkmasına duâ ve taveccüh etmişlerdir. Duaları kabul edildi. Şimdi müjdesini bana gönderirler dite düşunuyordum ki siz geldiniz, "dedi. Ben de;—" İşin doğrusu tam anladığınız ve düşündüğünüz gibidir. İmâm-ı Rabbânî (k.s.) Hazretleri beni bu müjdeyi size ulaştırmak için gönderdiler. Elhamdülillah ki, yüksek yaratılışınız ve bağlılığınız sebebi ile yazıya ve habere lüzum göstermediniz" dedim. Bu hâdiseyi gördükten sonra şeyhzâde, sultân evladı bu zat, İmâm-ı Rabbânî Hazretlerinin (k.s.) huzuruna gelip, tövbe edip ve inâbe alarak, talebe olma saadetine kavuştu. Muhlislerden ve sevdiklerinden oldu. Hocasına gelirken hep yaya olarak gelir, bu memlekette, bu zamanda, böyle büyük bir zâtın bulunduğuna şükrederdi."

[evladırabbani]

kısa ama öz bilgileriniz için teşekkürler arkadaşlar......

[osmanli]

İnsanları dara düşürmek,sıkıştırmak ve incitmek haramdır.
İmâm-ı Rabbânî
"Rahmetullahi Aleyh"