EDEBSİZ KEMÂL OLMAZ…
EDEBSİZ KİŞİ “VELİ” OLAMAZ!
 Eskiler, “Edeb” üzerinde çok durmuşlardır...
Edebsiz kemâl olmaz”!. yani, edep olmadan kemâl olmaz, demişlerdir... Orada kemâlden murad, “Mutmainne” bilincidir.
“Edeb”, gerçekte, bizim bugün anladığımız mânâda karşındakine hürmet etmek, el-etek öpüp boyun kesmek değildir... Biz, edebi çok dar ve kısıtlı ve sınırlı anlıyoruz.
Beşiktaş`taki Yahya Efendi Dergâhının girişinde şu yazılıdır :
“Edeb Ya Hu!..”
“Edeb” haddini bilmektir!.
“Edeb” hakkını vermektir!.
Her şeye karşı, olması gereken bir edeb  vardır..
Daha dar mânâda ise...
“Edeb”sizlik, özellikle “Mülhime”de başlar. Her ne kadar “Levvame”de kısmen varsa da edebsizlik hali; edebe riayet etmeme hali, özellikle “Mülhime”de oluşur..
Bir yönüyle “Edeb” kelimesinden murad, “Nefs”in ruha tâbi olmamasıdır!.
Çünkü, Nefs aldığı ilhamlar sonucu, kendi hakikatına yönelip, Rubûbiyetin hakikatını idrâk etmeğe başladığında, zamanı Rubûbiyet hakikatları ve sırları ile dolu geçer. Bilinci bununla meşgulken, bedende doğası gereği kendi hükmünü icra ederek, dilediği gibi at koşturmak ister...İşte, Nefsin  arzularına tâbi olması hali “Edebsizlik” diye anlatılan haldir!.
Bedenle,ruhun mücadele” hâli, “edeb edinme” hâli diye târif edilmiştir.
Bu yüzdendir ki “Edeb” olmadan “Nefsi mutmainne” hali olmaz!. Ve kişi, “Veli” olamaz!..
“Edebsiz kişi veli olamaz”, derler ki, bunun mânâsı budur!.
Bu ifadeyi dar mânâda anlayıp da, çevrendekilere hürmet etmek diye yorumlamak çok yanlış ve hatalıdır...
İşin hakikatına ermek, velâyet sırlarına vâkıf olmak, `a yakîn elde etmek için, ne pahasına olursa olsun, Nefs`in hilelerinden arındırması ve kisinin nefsine tâbi olmaktan kendini kurtarması zorunludur!.
Başka türlü `a yakîn elde edilemez!.

EDEB YA HU derler ya )

Islam adabinin gayesi Müslümanlari Allahin beyendigi bir edeple Süslemek Baska insanlarla olan münasebetlerinde ölcülü hareket etmelerini saglamak hem sahsin hemde toplumun huzur icersinde yasamasini temin etmektir. Rasülüllah efendimiz ashabina ölcülü davranmayi tavsiye ederken,Hüsnü-hal düsünerek hareket etmek ve ölcülü davranmak peygamberligin kirkda biridir.Görülüyorki insanlarla iyi gecinmek Konusurken düsünerek konusmak ve her hali ile güzel görünmek islamin ve peygamberimizin güzel tavsiyeleri arasindadir.

Abdurrahman es-safuri : hicbir kimseye akil ve edepden baska daha üstün bir haslet vermemistir.o ikisi gencin güzelligidir.sayet onlari kaybederse hayatin en güzel seyini kaybetmis olur.(Nüzhetül-mecalis)

Mevlana ;Ey asiklar nefsinizi edeple süsleyin.Zira ask yollarinin hepside edepden ibarettir.Buyurarak,Ilahi aska varan yollarin tamaminin edepden
ibaret oldugunu ,ona varabilmek icin nefsi edeple süslemek gerekdigini  hak asiklarina isaret etmistir.

EDEB:

Bir gün yakınları kendisine;

-"Efendim, filan yerde büyük bir zat var. Fazilet ve keramet sahibi bir velidir." dediler ve daha başka sözlerle o zatı çok medh ettiler. Bunun üzerine Bayezıd-i Bestami (k.s.) Hazretleri,

-"Madem öyledir. O halde o büyük zatı ziyarete gitmemiz lazım oldu," buyurdular. Talebelerinden bazıları ile birlikte onun bulunduğu yere geldiler. Bayezıd-i Bestami bildirilen zatın, mescide gitmekte olduğunu ve kıbleye karşı tükürdüğünü gördü. Görüşmekten vazgeçip derhal geri döndü. Sonra o kimse hakkında şöyle buyurdu:

-"Dinin hükümlerini yerine getirmekte, Sünnet-i seniyyeye uymakta ve edebe riayette zayıf birisine, nasıl olur da keramet sahibi denilir.Böyle bir kimsenin, ü Tealanın evliyasından olması mümkün değildir." buyurdu.

Yine arif bin abdulgulam demistirki:Bir gün ayagimi kibleye dogru uzatmistim Ariflerden bir kadin geldi ve dediki Sen ilimehlinden birisisin  oturacaksan edebin ile otur. yoksa ismin Allaha yakin olanlarin defterinden silinir.diye söyledi diyor.

Kardesim, yanlis hatirlamiyorsam YOLDA YÜRÜMENIN ADABI ni ikinci kez okuyorum. Ama yinede tesekkürler öbür bilgiler icin.......bilgilendik ya  :x

Gezdim Şam Halep,

Ettim ilim talep,

İlim gerideymiş,

İllâ edep illâ edep.....

   

2+2=4

evet öylede birazda gafiyeye uygun olsa iyi olmazmi.Sairligim yok amma.yinede fark etmez.

Bu daha kafiyeli değilmi sizce??? Yada benmi yanlış biliyorum acaba??

Ama söylediğiniz gibi çok ta farketmez aslında..

Gülümsemenİn önemİ
Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:

Müslüman güler yüzlü, münafık asık suratlı olur.

Tebessüm, bedavadır, alanı mutlu eder, vereni üzmez.

Bazen bir tebessümün hatırası ömür boyu unutulmaz.

Huzurun anahtarı tebessümdür.

Tebessüm edemeyen zavallıdır.

Tebessüm ateşinde erimeyen maden bulunmaz.

 Kalblerin fethi gülümsemekten geçer. Bir tebessüme esir olan genç erkek, bir kızın hiçbir meziyetini dikkate almadan onunla evlenmek hatasına kurban gidebilir.

Gülümsemesini bilmek, iki cihan mutluluğuna sebep olur.

İslamiyet, sevgi, güler yüz, tatlı söz, dürüstlük ve iyilik dinidir.

Dostlara doğru söylemeli, düşmanları güler yüzle ve tatlı dil ile idare etmelidir.

Başarının sırrı, güler yüz, tatlı dil ve güzel siyasettir. Güzel siyaset, herkesin memnun olması demektir.

Düşmanınıza iyilik edin, hediye verin. Kırıldığınız arkadaşınıza iyilik edin, sıkıldığınız insana güler yüz gösterin. Bunları yaparsanız rahat edersiniz.

Evliyadan bir zat, (Bir kimsenin veli olduğu; tatlı dili, güzel ahlakı, güler yüzü, cömertliği, münakaşa etmemesi, özürleri kabul etmesi ve herkese merhamet etmesi ile anlaşılır) buyurmuştur.

Güzel ahlaklı kimse, edeplidir, az konuşur, hatası azdır, gıybet etmez, için sever, için buğzeder, emanete riayet eder, komşu ve arkadaşını korur. Güzel ahlaklı bir zata, kötü huylu hanımı ile nasıl iyi geçindiği sorulunca, (İyi huylu ile herkes geçinir. Marifet kötü huylu ile geçinebilmektir. Onun kötü huyuna sabredemezsem benim iyi huylu olduğum nereden belli olacaktır) dedi.

 Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:

(Arkadaşının yanında suratı asık durana melekler lanet eder.)

(Arkadaşının yüzüne tebessüm etmek sadaka gibi sevaptır.)

(Mallarınızla herkesi memnun edemezsiniz. Güler yüz ve tatlı dil ile memnun etmeye çalışın!)

(Arkadaşının yüzüne sevgi ile bakmak ibadettir, güler yüz göstermek ise günahlara kefarettir.)

(Arkadaşına faydan yoksa, bari zararın olmasın! Onu sevindiremediysen üzme bari. Onu övmemişsen, hiç değilse kötüleme!)

(Hediyeleşirseniz, birbirinizi seversiniz.)

(İyiliği, güzel yüzlülerden talep ediniz.)

(İyi kadın, güzel ve güler yüzlü olandır.)

(Bir insan az ibadet etse de, güzel ahlakı sayesinde en yüksek dereceye kavuşur.)

(Yumuşak davran! Sertlikten sakın! Yumuşaklık insanı süsler, çirkinliği giderir.)

(Sürme çekmek, akarsuya, yeşilliğe ve [helal olan] güzel yüze bakmak göze kuvvet verir.)

(Güzel huy gibi asalet olmaz.)

(Güzellik, kiminde daha güzeldir: Adalet güzeldir, fakat idarecide daha güzeldir. Cömertlik zenginde daha güzeldir. Haya güzeldir, kadında daha güzeldir.)

(Geceleri çok namaz kılanın yüzü güzel olur.)

(Güzelin güzeli güzel ahlaktır.)

(Din, güzel ahlaktır.)

AHLAK DERSLERÍ

ÂDÂB-I MECLİS


               Kendini sevdirmek istersen bütün ihvanına

               Dikkat eyle meclisin âdâbına, erkânına.

Ekşi çehreyle oturma, verme sıklet bezme sen.

Tatlı dilli ol, güler yüz göster, olma dilşiken.

               Sözlerin olsun zarîfâne fakat çok söyleme

               Söz güherdir kadrini bil, boş yere sarfeyleme.

Anlatırken parmağınla dürtme halkı elhazer

Zor ile dinletme kendin, olma gayre derdiser

               Bahse katma kendine ait ise bir iş hele

               Sözde ısrar ü inat etme çıkarma velvele.

Olsa da gâhî lâtife pek latif olmak gerek

Hasılı mecliste bir âdem zarîf olmak gerek

               Tıflu bedhular gibi burnun karıştırma sakın

               Senden ikrah etmesin huzzâr âdabın takın

Ellerinle oynama, çatlatma sen parmakların

Böyledir de’bü edeb tenhâda kes tırnakların

               El yanında kurcalar mı dişlerini bir nikhu

               Sümkürüp aksırma ol ihvan içinde rûberû

Gizli gizli söyleşüp îmâ, işâret eylemez

Kendi temkinini bilen izhâru hiffet eylemez

               Sen mülâkî olduğun senden büyükse hürmet et

               Lâubâlî olma, bak senden küçükse şefkat et.

Yok yere şâyânı nefret etme, sevdir kendini

Nûr-u aynım dinle Sâdî’nin bu nushu pendini.

                                       (Muallim Sâdî H. 1322 - M. 1901)

Lügatçe: Sıklet: Ağırlık, sıkıntı. Bezme: meclise. Dilşiken: gönül kırıcı. Güher: cevher. Elhazer: sakın! Derdiser: baş derdi. Tıfl-u bethular: Huysuz çocuklar. Huzzar: Huzurdakiler. De’bü edeb: Usul, terbiye. Nikhu: İyi huylu. Rûberû: Yüzyüze. Izharu hiffet: Hafifliği açığa vurmak. Nur-u aynım: Gözümün nuru. Nush-u pendini: Nasihatini, öğüdünü.

                                                                                                  bu söz yetmezmi insan ogluna.