safatine nail etsin..
razi olsun
guzel konularinin devamini bekliyoruz..

Rabbım Hz. Cüveyriyye validemizin şefaat ettiği kişiler arasına bizide katıversin

Yeryüzüne gönderilen dört hayirli kadindan biri olan Resulü (SAV)’in biricik kizi Hz. Fatima (RadiyAllahu anha), kiyamet gününe degin Müslüman kadinlar için en güzel örnek ve kadinlarin en hayirlisidir. Peygamber kizi Hz. Fatima (RA)’nin hayatinda göze çarpan, hep çilekeslik, fedakarlik ve sayginlik olmustur. Müslüman bayanlar için emsalsiz bir örnek teskil edecek bu güzide insanin hayatina göz atmak faydali olacaktir.

Kendisi, Hz. Resulullah (SAV)’in Hz. Hatice (RA) ile olan evliliginin 13. yilinda Mekke’de dünyaya geldi. Resulü (SAV)’in vefat eden erkek çocuklarindan sonra hayatta kalan dört kizindan biridir. Ümmü-l Hasaneyn Fatima binti Muhammed ez Zehra olarak taninir. Ayrica Ümmü Ebiha künyesiyle taninip Betül, Zehra lakaplariyla da anildigi görülmektedir.

Hz. Resulullah (SAV)’e benzemesiyle birlikte konusmasi ve yürümesi Efendimizi hatirlatirdi. Güzel ahlakin tamamlayicisi olarak gönderilen Resulü (SAV)’in Kur`anî ahlakindan geregi gibi istifade etmistir.

“Elbette sen, yüce bir ahlak üzeresin” (Kalem : 4)

Bir hadis-i serifte ise Hz. Resulullah (SAV): “Ben baska bir ahlakla degil, ancak güzel ahlaki tamamlamak için gönderildim” diye buyurmustur (Imam Malik, Muvatta – Hüsnü’l hulk 8)

Yukaridaki ayet ve hadiste de belirtildigi üzere, Resulü (SAV)’in ahlakinin yüce oldugu ve bu yüce ahlakin tamamlayicisi olarak gönderildigi vurgulanmaktadir. Bu yüce ahlakin yansimalari Resulü (SAV)’in evinde yetisen es ve çocuklarina sirayet ederek emsalsiz bir numune olmalarina vesile olmustur. Hz. Resulullah (SAV)’in vefatindan sonra ilahi davayi yüklenen ve inkilap atesinin sürekli yanik kalmasini, etrafi aydinlatmasini saglayip bu ugurda canlarini feda eden Ehl-i Beyt mensubu sayisiz dostuna rastlamaktayiz. Bu hal Resulü (SAV)’in silsile yoluyla ulasan ilahi bir rahmetin yansimasi olarak yorumlanabilir. Bu mübarek neslin analigini yapan, Hz. Resulullah (SAV)’in biricik kerimesi Hz. Fatima (RA)’dir. Yani bütün güzelliklerin kendisinde toplandigi kutlu insan Hz. Fatima (RA).

Hz. Fatima (RA)’nin gençlik yillarina iliskin detayli bir bilgi bulunmamakla birlikte, eldeki mevcut bilgiler de sinirlidir. Bu durum onun ihlas ve takva ile Yüce ’a baglanip gösteristen uzak sade bir yasam sürdürmesinden kaynaklanmistir.

Yine bu döneme iliskin söyle bir hadise aktarilmaktadir: Resulü (SAV) bir gün Kabe’de namaza durur ve secdeye varir. O’nun bu halini gören müsrikler cesaretlenerek bir kötülük yapmak isterler. Sonunda bir devenin döl yatagi getirilip Hz. Resulullah (SAV)’in omuzlarina atilir. Bu hadiseden dolayi Efendimiz oldukça rahatsizlik duyar. Secdeden basini kaldiramaz. Ta ki Hz. Fatima (RA) gelip o iskembeleri Resulü (SAV)’in omuzlarindan kaldirana kadar. Bu çirkin hadise karsisinda Hz. Fatima (RA) hiçkiriklara bogulur ve etrafta bulunan müsriklere kavli olarak gereken dersi verir.

Hz. Resulullah (SAV)’in çekmis oldugu sikintilari kendisiyle paylasarak hafifletmeye çalisir ve Efendimiz’in tüm ihtiyaçlarini severek ve isteyerek karsilardi. Onun bu fedakarane tutumu, Resulü (SAV)’in begenisini kazanarak sevgisine mazhar olmustur. Asiri hizmetinden dolayi Resulü (SAV) tarafindan; “Babasinin annesi, annem” manasina gelen “Ümmü Ebiha” diye isimlendirilmistir.

Hz. Fatima (RA), evlilik çagina ulasinca, önde gelen sahabelerden Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer (RA) kendisine talip olmuslar, fakat Hz. Resulullah (SAV) bu tekliflere sicak bakmamistir. Daha sonralari Hz. Ali ayni teklifte bulunmus, Resulü (SAV) tarafindan uygun görülünce de bu durum evlilikle sonuçlanmistir.

Evlilik masraflarinin getirmis oldugu külfetin hafifletilip Resulü (SAV)’in yardimci olmasiyla dügün gerçeklesmistir. Hz. Ali mehir için, Bedir Savasi’nda ganimetten payina düsen deve, zirh ve bir kisim esyalarini satarak elde ettigi 450 dirhemi vermistir. Oldukça mütevazi ve sade bir dügün ile gerçeklesen evlilikte maddiyat arka plana atilmis ve sadece Resulü (SAV)’in rizasi ve sevgisi gözetilmistir.

Küçüklügünden beri Kainatin Efendisi’nden ayrilmayip terbiyesiyle yetisen Hz. Ali, Resulü (SAV)’a damat olma saadetine ermistir. Ulvi gayeler hedeflenerek gerçeklesen bu evlilik kiyamete kadar dilden dile aktarilacak ve sürekli hayirla yad edilecektir. Bunun semeresi olarak Hz. Resulullah (SAV)’in Ehl-i Beyt’i bu evlilikten türeyip dal budak salacaktir. Ümmete rehberlik edecek imamlar, genellikle bu kutlu soyun mensubu olup ila-yi Kelimetullah’i canlari ve kanlari pahasina sinelerinde tasiyacaklardir. Yine cennet gençlerinin seyidi Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin bu kutlu evlilikten dünyaya gelecek ve ümmete inkilab nisanesi olacaklardir. Bu kadri yüce insanlarin sevilmesi ve ’in insanliga bir ikrami olarak algilanip her daim yad edilmesi gerekmektedir.

Hz. Fatima (RA), baba evinden ayrilirken beraberinde çeyiz olarak su esyalari götürmüstür: Kadife bir örtü, hurma lifiyle doldurulmus bir yastik, iki el degirmeni ve iki su kabi… Bu çeyiz esyalari Hz. Fatima (RA)’nin dünyaya olan meylinin ne derece oldugunu ortaya koymaktadir.

Hz. Fatima (RA), Mekke’den Medine’ye hicret eden sahabe grubundan olup hicret sevabina da nail olmustur. Kendisi, yaninda Fatima binti Esed (Hz. Ali’nin annesi), kiz kardesi Ümmü Gülsüm ve Hz. Ebu Bekir’in ailesi oldugu halde hicret etmistir.

Hz. Ali ile evliliklerinin 3. yilinda Medine’de Hz. Hasan dünyaya gelmis ve bu dogum, mübarek Ramazan ayina denk gelmistir. Yine bir yil sonra Þaban ayinda da Hz. Hüseyin dünyaya gelmistir. Ailenin ilk çocuklari Hasan ve Hüseyin’in ardindan üç kiz çocugu dünyaya gelmis, bunlardan Muhassin henüz küçük yasta vefat edip ebedi aleme göçmüstür. Diger kiz çocuklari ise Gülsüm ve Zeyneb’dir.

Hz. Resulullah (SAV), kadinlardan en çok Hz. Fatima’yi (RA), erkeklerden ise Hz. Ali’yi sevdigini belirtmis ve onlari kendi hirkasi altinda toplayip Ehl-i Beyt olduklarini ilan etmistir. Hz. Fatima (RA) ile ilgili bir çok hadis mevcuttur. Bunlardan sadece bir iki tanesi ile yetinecegiz:

Resulü (SAV), “Fatima benim bir parçamdir. Onu sevindiren beni sevindirmis, onu üzen de beni üzmüs olur” buyurmuslardir. Baska bir hadiste ise; “Bana melek gelerek Fatima’nin cennetliklerin hanimefendisi oldugunu müjdeledi” buyurmuslardir.

Savas meydanlarinda azim ve gayretiyle birçok hanim sahabenin sevkle çalismasina vesile olan Hz. Fatima (RA), yarali sahabeleri tedavi ederek su tasima hizmetinde de bulunmustur. Uhud Savasi’nin en hararetli anlarinda yüzüne kan bulasmis halde Resulü (SAV)’ne rastlar. Yüzüne bulasan kanlari temizler ve yarayi dindirir. Göstermis oldugu azim ve kararlilik birçok sahabe tarafindan takdirle karsilanmis ve örnek olarak gösterilmistir.

Hz. Ali esini anlatirken söyle buyuruyor:

“Elleri nasirlasincaya dek el degirmeni çevirdi. Omuzlari nasirlasincaya dek su kirbasi tasidi. Üstü basi tozlanincaya dek evi süpürdü.

Hz. Resulullah (SAV)’e esirler gelmisti. Fatima’ya dedim ki, babana gitsen de bir hizmetçi istesen… O da Peygamber (SAV)’e gitti. Fakat yaninda görüsme yapan bazi kimseler buldu. Bir sey söylemeden geri döndü. Ertesi gün Hz. Resulullah (SAV), Fatima’nin yanina geldi ve “Ihtiyacin neydi?” dedi. Fatima sustu. Ben de; “Ben arz edeyim ya Resulullah!” dedim ve anlattim. “Ya Resulullah! Fatima’nin el degirmeni çevirmekten elleri, su kirbasi tasimaktan omuzlari nasirlasti. Sana bir taki hizmetçiler gelince, ben kendisine; sana gelip bir hizmetçi istemesini, böylece yükünün hafiflemesini istedim. Bunun üzerine Resulü (SAV), söyle buyurdular: “Ey Fatima! ’tan kork. Rabbine karsi görevini yerine getir, ailenin isini gör. Yatagina uzandiginda otuz üç defa SübhanAllah, otuz üç defa Elhamdulillah, otuz dört defa Allahu Ekber de. Bunlarin toplami yüz eder. Böyle yapman sana hizmetçilerden daha hayirlidir.” Fatima da “ ve O’nun Resulü’nden raziyim” dedi. Böylece hizmetçi istemekten de vazgeçti.

Hz. Resulullah (SAV), kizini çok sevmesine ragmen istegini geri çevirmisti. Oysa Resulü, Ashab-i Suffa’yi düsünerek söz konusu hizmetçileri onlara tahsis etmisti. Kendisine ve ehline bir ayricalik tanimayarak gelen menfaati fakir fukaraya yönelterek onlarin rahatini kendisi ve ailesinin rahatina tercih etmisti. Resulü (SAV)’in müminlere olan sefkati, bir anne ve babanin çocuguna olan sefkatinden çok daha fazlaydi. Bu yüzdendir ki, hayatta ve vefati esnasinda hep ümmetini sayiklayip gözyasi dökmüstür.

Cebrail (AS), Resulü (SAV)’e düzenli olarak her sene bir defa gelerek beraberce Kur’an-i Kerim hatmi yaparlardi. Ancak Resulü (SAV), en son Cebrail (AS)’in bir sene içinde iki defa gelmesini vefatina yorup bu sirri Hz. Fatima (RA)’ya anlatmistir. Aci haberi ögrenen Hz. Fatima (RA), çok üzülerek aglamaya baslamis, bunun üzerine Resulü (SAV), ailesinden ilk önce kendisine onun kavusacagini söyleyerek onu sevindirmistir.

Hz. Fatima (RA), Resulü (SAV)’in vefatiyla adeta yikilmis hep muhterem babalarina kavusma hasretiyle yasamistir. Resulü (SAV)’in vefatinin ardindan ilk karsilastigi Enes ibn-i Malik’e:

“Resulullah’in üzerine çarçabuk toprak atmaya nasil eliniz vardi, gönlünüz nasil razi oldu?” diye sitemde bulunmustur.

Bu ayrilik Hz. Fatima (RA)’da oldugu kadar tüm sahabelerde inanilmaz bir üzüntüye sebep olmustu. Kimi sahabeler kendilerinden geçmis, kimileri dünyaya küsmüs, kimileri ise bu ayriligi kabullenemiyordu. Hz. Ebu Bekir’in nasihati ve okudugu ayeti kerime sayesinde bir nebze de olsa gönüller sükun bulmus, ayriligi kabullenmisti.

Muhterem babalarinin ayriligina fazla dayanamayan Hz. Fatima (RA), hep kavusma anini arzulayip o günü bekliyordu. Nihayet tarihler Hicri 11. yilin Ramazan ayinin üçünü gösterirken (22 Kasim 632) bu ayrilik vuslat ile son buldu. Bu tarih Resulü (SAV)’in vefatinin bes buçuk ay sonrasiydi. Vasiyeti üzere vücudu kimse tarafindan görülmemis, imal edilen bir tabuta konmustu. Cenaze namazini Hz. Ali veya Hz. Abbas’in kildirdigi rivayet edilmektedir. Hz. Fatima (RA)’nin vasiyeti üzere geceleyin Hz. Ali ve Hz. Abbas’in oglu Fazl tarafindan Cennet-ül Baki’ye defnedilmistir.

Böylelikle insanliga rahmet olarak gönderilen Resulü (SAV)’in ardindan kutlu insan Hz. Fatima (RA) da bu dünyayi terk etmisti. Arz, kiyamete kadar bir daha nasip olmayacak bu nimeti üzerinde tasimanin mutlulugunun ardindan yasa bürünmüs ve hasir gününe kadar ilahi emaneti bagrina gömmüstü.

Amin...

Hazreti Âişe Hazreti Âişe “Sîmâları cennetteki hûrilerin yüzleri kadar uhrevî, bakışları meleklerinki kadar derin, duyguları da ruhânîlerinki kadar durudur annelerin”. Onlar her başa tâç, her derde ilâçtır ve cennet de ayaklarının altındadır annelerin. Fakat o anneliğin üstünde öyle bir annelik makamı vardır ki o makama sadece Kâinatın Efendisi'ne zevce olmakla ulaşılır. Evet, Efendimiz'in eşleri Kur'an'ın beyânıyla “mü'minlerin anneleri”dir. İşte o annelerden birisi de Hazreti Âişe'dir. Kadınlık âlemi, bütün Ezvâc-ı Tâhirat'a çok şey borçludur; husûsiyle de: “Dininizin yarısını şu Hümeyrâ'dan alın” hadisîyle anlatılan Hazreti Âişe Validemiz'e borçludur. Nasıl olmasın ki babası Efendimizin yâr-ı gârı (mağara arkadaşı), Sıddıklar Seyyidi Hazreti Ebû Bekir, annesi cemâli ve kemâliyle cennet hûrilerine benzeyen Ümmü Rûman. Amr b. As Hazretleri Efendimiz'e soruyor; “İnsanlardan en çok sevdiğin kimdir yâ ResûlAllah?” Efendimiz: “Âişe” diye cevap veriyor. “Peki, Erkeklerden kimdir yâ ResûlAllah?” Efendimiz: “babası” diyor. Evet, O Sıddık'ın kızı Sıddıka'ydı. Hazreti Âişe gözünü Hâne-i Saâdet'te açtı. Efendimiz, Medine'ye hicret buyurur buyurmaz, bu hâneye girdi ve on yılını Efendimiz'le geçirdi. Rasûlü, çok gecelerinde O'nun yanında kaldığından, bu derin zekâ, firâset ve fetânet sahibi kadın, aile hayatına ait hemen bütün husûsiyetleri Rasûlullah'tan öğrendi ve bunları kadınlık âlemine taşıdı. Fıkıh, tıp ve şiir konusunda devrinin âlimlerindendi. Aynı zamanda bir müçtehiddi. Bir peygamber zevcesi olması hasebiyle ibadet hayatı da dolu doluydu. Bayramlar hariç yılın diğer günlerini oruçlu geçirirdi. Urve b. Zübeyr Hazretleri naklediyor: Bir gün sabahleyin Hazreti Âişe'nin evine uğradım ve kendisine selam verdim. Baktım namaz kılıyor, tesbih çekiyor, dua ediyor, ağlıyor ve devamlı şu âyeti okuyordu; “Şükürler olsun ki bize lütufta bulundu ve bizi, o kavuran ateşten korudu.” Ben çıktım, bir takım ihtiyaçlarımı karşılamak için çarşıya gittim. Sonra tekrar geldim, baktım ki yine namaz kılıyor ve ağlıyordu. Vahyin sağanak sağanak yağdığı bir evde yaşıyordu ve devamlı mâneviyât solukluyordu. Günümüzün insanlarına ders verir mâhiyette de şu sözü söylüyordu: “Bir kimse tek olmasından dolayı yalnızlık hissediyorsa bu, Rabbine olan ünsiyetinin ve yakınlığının azlığı sebebiyledir”. Hazreti Aişe'nin, Ezvâc-ı Tâhirat arasında çok önemli bir hususiyeti vardır. Rivâyet ettiği hadislere bakarak, dinimizin büyük bir kısmının O'nun vasıtasıyla bize ulaştığı söylenebilir. Başta da ifade edildiği gibi Hazreti Âişe bütün mü'minlerin annesidir. Hazreti Ebu Bekir de bu mülâhazayla bağrında besleyip büyüttüğü kızı Hazreti Âişe'ye “anam” diye hitâp ediyordu. Hazreti Âişe gibi çok zeki bir nâdire-i fıtrat, dâvâyı nübüvvete tam vâris olabilecek yaradılışta idi. İzdivaçtan sonraki hayatı ve daha sonraki hizmetleriyle kat'iyen sübut bulmuştur ki; O muallâ varlık, ancak Nebi zevcesi olabilirdi. Zira O, yerinde en büyük hadisci, en mükemmel tefsirci ve en nâdide fıkıhcı olarak kendini gösteriyor, zâhir ve bâtın-ı Muhammedi (SallAllahu aleyhi vesellem) emsâlsiz kavrayışıyla, bihakkın temsil ediyordu. Efendimize rüyasında, O'nunla izdivaç yapacağı iş'âr ediliyordu; melek ipekten bir örtü içinde O'nun sûretini getiriyor; Efendimiz'e “Bu senin müstakbel zevcen” diyordu ve muallâ annemiz henüz gözlerine başka hayâl girmeden de peygamber hânesine kadem basıyordu. Hazreti Âişe kulluğu adına hiçbir zaman kendini yeterli görmemiş ve pek çok sahabi gibi hayatı boyunca hep nifak endişesi taşımıştı. Fakat birgün kendilerinde nifağın her çeşidi bulunan münafıklar o paklardan pak dâmene iftira atmışlardı. Bu olayın tesiriyle Hazreti Âişe günlerce evinden çıkamadı. Münafıklar şahsiyetlerinin gereğini sergiliyor ve attıkları çamuru sağa sola bulaştırıyorlardı; öyle ki Efendimiz Hazreti Âişe'ye: “Böyle birşey var mı?” diye sormuştu. Hâdiseyi anlatan Hazreti Âişe: -Şokun tesiriyle Hazreti Yakub'un ismini unuttum- Yusuf'un babasının dediğini derim: “Sıkıntımı, keder ve hüznümü sadece 'a arzediyorum” diyor. İslam tarihine “tahyîr hâdisesi” diye konu olacak bir olay vuku' bulmuştu. Bizi aşan bir mesele olmakla birlikte, ihtimal Efendimiz'in hanımlarından bazıları, belki zaruri ihtiyaçlarını daha rahat karşılayabilecekleri bir hayat istemişlerdi. Rasûlü de hanımlarını, kendisiyle birlikte yaşayıp yaşamama mevzuunda muhayyer bırakmıştı. Rasûlü ilk defa Hazreti Âişe Validemiz'i çağırdı ve O'na: “Seninle bir şey görüşmek istiyorum ama, baban ve annenle konuşmadan karar vermekte acele etme” dedi. Efendimiz şu âyeti okudu “Ey peygamber! Hanımlarına söyle: ‘Eğer dünya hayatı ve onun zînetini istiyorsanız, gelin size bağışta bulunayım ve güzellikle salıvereyim. Eğer 'ı, peygamberini ve âhiret yurdunu istiyorsanız bilin ki, içinizden iyi davrananlara büyük ecir hazırlamıştır.” Hazreti Âişe: “Ya RasûlAllah! Ben ana ve babamla bu mevzuda mı konuşacağım? VAllahi ben ve Rasûlü'nü tercih ediyorum” dedi. Efendimiz rahatsızlığı esnasında Hazreti Âişe'den dua talebinde bulunurdu. Hayatının son günlerinde de diğer hanımlarından izin almış ve Hazreti Âişe'nin odasına geçmişti. Hazreti Âişe de O'nun elini avucunun içine alır, o ele tevessülle dua ederdi. Efendimiz dünyadan ayrılmıştı. Hazreti Âişe bundan sonra hep hicranla yaşadı ve 57 yaşında da vefât etti. Cenazesini kendisi gibi bir hadis üstâdı olan Hazreti Ebû Hüreyre kıldırdı. Bir yâd-ı cemilsin, kabrin sîneler, Hep hazan yaşadın; ölüm baharın... Duâyla gerilmiş bütün gönüller, Seni unutmayan vefâdarların...

Fatima validemiz.

Rasülüllah efendimizin zevcesi hazreti Hatice  validemizden olan dört kizindan birisi olup Hicretten 13 yil evvel  Mekkei- Mükerremede dogdu.yani (Miladi 610)Hicretin ikinci yilinda hazreti ali ile izdivac etti.O zaman H.Z.Ali 25 yasinda Fatiam validemiz 15 yasinda idi.kendisinden 5 cocuk dünyaya geldi. H,Z,Hasan H.Z.Hüseyin H.Z.Muhsin olmak üzere  3 oglu-yaliniz Mühsin kücük yasda vefat etti.Kizlari Ümmü Gülsüm ve Zeynep.Rasülüllahin nesli Hasan ve hüseyin R.A. den devam ettigi icin onlar meshur olmustur.Akli zekasi hüsnü takvasi Zühdü Haramlardan kacinmasi Güzel ahlaki ile insanlara örnek olmustur.Rasülüllahin vefatindan sonra hic gülmemistir.Rasülüllahdan sonra alti ay daha yasayip.hicretin 11.ci yilinda Ramazani serifin 3. günü vefat etmistir.

                            Hazreti fatima validemizin hallerinden  Bir tanesi.

H.Z.Hasan Ve Hüseyin kücük iken hastalanmislardi.Babasi h.z. Ali, Annesi h..z Fatima Ve hizmetcisi Fidda cocuklar iyi olunca Eger cocuklar iyi olurlarsa oruc tutacagiz diye adak yaptilar. Ve oruca niyyet ettiler.1. Gün iftar icin hazirladiklari yemegi O esnada kapuya gelen yetimlere vererek hic yemek yemeden ikinci gününün orucuna niyyet ettiler.ikinci gün iftar yemegi hazirlanmis aksam tam oturacaklari zaman yine kapuya gelen fakir ve miskinlere verdiler hic yemek yemeden ücüncü günün orucuna niyyet ettiler.Ücüncü gün aksam yine kapularina fakir deldi onu bos cevirmemek icin onu da verince Su ayeti celile nazil oldu.

Onlarki nezirlerini yerine getirdiler.uzun ve sürekli olan kiyamet gününden Korkduklari icin Cok sevdikleri ve canlarininistedikleri  yemekleri miskin, yetim ve esirlere yedirdiler.Biz bunlari ü- teaslanin rizasi icin yedirdik.Sizden karsilik olarak bir tesekkür bir sey beklemedik.bir sey istemeyiz dediler.Bunun icin cenebu hak onlara sarabu.tahur icirdi.

Rabbim sefaatina nail eylesin.

sefaatlarina nail eylesin hocam razi olsun :x

Ebu Talib’in hanımı Fatıma bint-i Esed
 
Biliyorsunuz, Efendimiz (SallAllahü aleyhi ve sellem) doğmadan babasını, 6 yaşında validesini kaybeder, O’na dedesi sahip çıkar.
Abdülmuttalip sırlara vakıf bir Arap bilgesidir, torunundaki fevkaladelikleri hisseder, hoşça tutar. Vefatından önce oğullarını çağırır, adı güzel Muhammed’i yerine yerleştirmeyi arzular. Ebu Leheb’in serveti çoktur, lâkin merhametten yana fukaradır. Yüreği yaralı yetime kaba davranmasından korkar. Ebu Talip ise fakir ama müşfiktir. Kaldı ki kardeşi Abdullah’ın oğluna bakmayı canına minnet sayar.
Abdulmuttalib sevimli torununun da fikrini almayı düşünür ama buna gerek kalmaz. Adı güzel Muhammed uykudan yeni kalkmıştır, niye toplandığını anlayamadığı amcalarına halalarına mahmur mahmur bakar, (kim bilir ne kadar şirindir) gidip Ebu Talibin kucağına oturur, kollarını boynuna dolar.
Evet Ebû Talip kapısını seve seve açar, gelgelelim ona bakacak olan kendisi değil hanımıdır. İhtimal üç beş gün sonra bir kervana katılacak, aylar süren bir seyahate çıkacaktır. Yeğeni, zevcesi Fatıma bint-i Esed’in merhametine kalacaktır.
Fatıma fedakar bir kadıncağızdır, uğraşır didinir, pişirir kotarır, ocağı tüttürmeye bakar. Onca yokluğa zorluğa göğüs gerer, aileyi ayakta tutar. Dört oğlu, dört kızı olmasına rağmen Muhammed Mustafa’yı kabulleniverir, tarifsiz bir şefkatle bağrına basar.

Annesi gibi...
Fatıma Hatun yemeği ortaya koydu mu kızlar, oğlanlar neşeyle atılır, anında kapışırlar. Habibullah kenarda durur, elini bile uzatmaz. Fatıma validemiz onun payını ayırır, hatta biraz da kayırır. Daima kutlu misafirin hoşlandıklarını pişirir, nur çocuğu gülümsetebilmek için kendini paralar. Bir zaman sonra evde aşikare bereket hissedilir. Bir tas süt hepsini doyurur, ufacık somun yeter de artar. Ne iştir bilinmez, ortaya bir avuç hurma koyar, avuç avuç çekirdek alırlar.
Adı güzel Muhammed bebek gibi uyur, gülünce yüzünde güller açar. Sabah yıkanmış paklanmış olarak kalkar, pınarlar gibi temizdir ve en seçme ıtırlardan bile güzel kokar.
Akşamları çocuklar eve toza toprağa bulanmış olarak dönerler. Fatıma hanım hepsini bekletir, önce Habibullah’ın elini yüzünü yıkar, başına gül yağları sürer, öper koklar, özene bezene saçlarını tarar. Sekiz tane çocuğu olmasına rağmen onu farklı tutar, hoş 80 tane de olsa değişmez, Muhammedin muhabbeti başkadır, ona ciğerpareleri bile yaklaşamaz.

Sıcak yuva
Efendimiz bu aile arasında dolu dolu huzur yudumlar. Tâlib, Akîl, Câfer ve Ali’yi kardeş edinir, Ümmü Hâni, Cümâne, Rayta ve Esmâ’yı bacısı bilir. Hazret-i Hatice ile evlenip yuvasını kuruncaya kadar bu sıcak çatı altında yaşar.
Kıtlık yıllarında Ali’yi (henüz beş yaşındadır) yanına alır, amcasının yükünü hafifletmeye çalışır. Fatıma bint-i Esed’e o kadar saygı duyar ki biricik kızına yengesinin adını koyar.
Aradan yıllar geçer, peygamberlikle vazifelendirilince ilk aşikare tebliğini akrabalarına yapar.
Ebû Talib’in çocukları derhal İslâmı kabul eder, yanında dururlar. Resûl-i Ekrem akrabalarına “bana hanginiz yardımcı olur” diye sorunca, çocuk yaştaki Ali (RadıyAllahu anh) ayağa fırlar.
Ebû Talip ve Fatıma bint-i Esed, Hazret-i Ali gibi fırlamasalar da Resulullahı himaye eder, ellerinden geldiğince korur, kollarlar.

Münevver beldede
Fatıma validemiz, zevcine sık sık Şam seferini, Rahip Bahira’yı hatırlatır, Ebû Talib’in Müslüman olmasını çok arzular.
Kocası ölünce açıkça iman eder ve inandığı gibi yaşamaya başlar.
Mekkeli müşriklerin eziyeti tahammül sınırlarını aşınca oğlu Ali’yle birlikte münevver beldeye hicret eder, “muhacirden” olurlar.
Server-i âlem Medine’de de sık sık ziyaretine gelir, hâlini, hatırını sorar. Hatta eskisi gibi bir köşeciğe uzanır, kayluleye yatar.
Resul-i Ekrem, “benden parçadır” dediği kızı Fatıma’yı, Hazret-i Ali’ye verir, yengesi ile dünür olurlar. Evet artık Fatıma bint-i Esed, Fatıma bint-i Muhammed’in kayın validesidir. Afif, zarif, latif gelinini üzmemek için elinden geleni yapar. Fatımat-üz Zehra da babasının “anne” dediği kadına “anne” der.... Güzelliğe bak.
Kutlu Hicretin üzerinden dört yıl geçer. O gün Efendimiz mahzundurlar. Arkadaşlarına hüznünün sebebini açıklar “annem vefat etti” buyururlar.
Merhumeye kefen yapsın diye sırtlarından gömleklerini çıkarır, Hazret-i Aliye uzatırlar. Cenaze namazını bizzat kıldırır. Kimseye yapmadıklarını yapar, kabre inip uzanır, zemini gözyaşlarıyla ıslatırlar.

Büyük nimet
Defni müteakip “...Ey Annem! sana rahmet etsin. Kendin aç kalır beni doyururdun. Kendin giymez beni giydirirdin. Güzel nimetleri önce bana tattırırdın. Bunu da ancak rızası için ve âhiret yurdunu umarak yapardın. (Sonra sahabelere döner) O benim annemden sonra annemdi. Amcam Ebû Tâlib’ten sonra, bu kadıncağız kadar bana iyiliği dokunan kimse olmadı. Ona Cennet elbiselerinden giydirilsin diye gömleğimi kefen yaptım. Kabir hayatı rahat geçsin diye mezarına uzandım” buyururlar.
Sonra ellerini açıp bir dua okurlar: İgfir li ümmi Fatımate bint-i Esed ve vessialeyha medhaleha bi-hakkı Nebiyyike vel Enbiyaillezine min kabli inneke erhamürrahimin.
(ım! Annem Fatıma binti Esed’i affet. Kabrini genişlet. Benim ve benden önceki peygamberlerinin hakkı için duamı kabul buyur ey merhametlilerin en merhametlisi...)
Bu duanın akabinden mübarek yüzleri aydınlanır, “Cebrail aleyhisselam, o cennetliklerdendir diye haber verdi. ü tealanın emriyle yetmiş bin melek cenaze namazına katıldı” müjdesinde bulunurlar.
ü teâlâ cümlemizi şefaatine nail ede, derecesi âlâ ola...