Hz. Peygamber  SallAllahu Aleyhi Wesellem'in Tevâzuu


Hz. Peygamber (s.a) yüce mertebesinde tevâzu yönünden insanların en ileride olanıydı(213) İbn Amr der ki: Hz. Peygamber'in, kızıl bir devenin sırtında cemrelere taş attığını, önünden herhangi bir kimsenin dövülüp kovulmadığını ve 'yol açınız, yol açınız denilmediğini gördüm.(214)





Hz. Peygamber (s.a) palanlı merkebin sırtına bir çul atarak binerdi.(210) Bununla beraber başkasını terkisine alırdi. Hz. Peygamber (s.a) hastaları ziyaret eder, cenazelerin arkasında gider, kölelerin dâvetine icabet ederdi.(216)Ayakkabısını bizzat tamir ederdi. Elbisesini yamardı. Eşlerine ev işlerinde yardım ederdi.(217)






Hz. Peygamber'in ashabı, Hz. Peygamber meclise geldiği zaman, önünde ayağa kalkmazlardı. Çünkü Hz. Peygamber'in böyle yapmalarından taciz olduğunu bilirlerdi.(218)Hz. Peygamber çocukların yanından geçerken onlara selâm verirdi.(219)Bir ara huzuruna bir adam getirildi. Adam Hz. Peygambe'in heybetinden tirtir titremeye başladı. Hz. Peygamber (s.a) adama şöyle dedi:'Korkma! Ben kral değilim. Ben Kureyş soyundan gelen ve kurutulmuş et yiyen bir kadının oğluyum...' (220)




Hz. Peygamber (s.a), arkadaşlarının arasına katılarak oturuyordu. Sanki onlardan biriydi. Hatta yabancı bir kimse geldiğinde onlardan hangisinin Hz. Peygamber olduğunu bilemezdi ve Hz. Peygamber'i tanımak için sormaya mecbur kalırdı. Ashab, gelen yabancıların Hz. Peygamber'i tanıyabilmesini sağlamak için Hz. Peygamber'e özel bir oturma yeri yapmayı düşündüler. Hz. Peygamber için çamurdan bir seki yaptılar ve Hz. Peygamber bundan böyle o sekinin üzerinde oturdu.(221)




Aişe validemiz ' benim canımı sana feda etsin! Yaslanarak ye! Çünkü yaslanarak yersen senin için daha kolay olur' deyince, bu ısrarına bir karşılık olarak Hz. Peygamber, alnı yere değercesine mübarek başını eğdi ve sonra şöyle dedi;Hayır, ben kölenin yediği gibi yer ve kölenin oturduğu gibi otururum.(222)




Hz. Peygamber masa üzerinde ve sükürrüce (denilen iştah açıcı maddelerin konulduğu küçücük kap)ta yemezdi ve bu durumu 'ın huzuruna gidinceye kadar devam etti.(223)Gerek ashabından, gerekse başkalarından kendisini çağıran herkese 'buyurun' diye cevap verirdi.(224) Hz. Peygamber, halkla beraber oturduğu zaman, eğer onlar ahiret hakkında konuşurlarsa, onlarla beraber aynı konuda konuşurdu. Eğer yemek ve içmek hakkında konuşurlarsa, aynı konuda kendilerine katılırdı. Eğer dünya hakkında konuşulursa, onlara karşı şefkat ve tevâzu olsun diye aynı konuda konuşmalarına iştirâk ederdi.(225)





Ashabı kirâm, Hz. Peygamber'in huzurunda bazen şiir okurdu. Hz. Peygamber de kendilerini dinlerdi. Cahiliyye olaylarından bir şeyler anlatıp gülerlerdi. Onlar güldüğü zaman Hz. Peygamber de tebessüm ederdi. Hz. Peygamber ancak onları haram işlemekten menederdi.(226)







213)Ebul Hasan b. Dahhak
214)Tirmizî, Nesâî, İbn Mâce
215)Müslim, Buhârî
216)Tirmizî, Hâkim
217)Müsned
218)Tirmizî
219)Müslim, Buhârî
220)Hâkim
221)Ebu Dâvud, Nesâî
222)Ebu Şeyh
223)Buhârî
224)Ebu Nuaym
225)Tirmizî
226)Müslim




İHYA-İ ULÛMİD-DİN,İmam Gazali Hazretleri

-Kaylule yapmak..(öğle uykusu)

S.Müslim,c,10,syf 256)


-Taze abdest alıp iki rekat namaz kılmak.(Gece yatmadan önce)

(S.Müslim,c,11,syf 48



-Besmele ile kapıları kapatmak.

(S.Buhari.c.9,syf.56)


-Işıkları söndürmek


(S.Buhari,,c.9,s.56)


-Yatınca 33 SubhanAllah,33 Elhamdülillah,33  Allahu Ekber demek.


(S.Müslim,c.11,syf 64)



-Korkulu rüyadan uyanınca sol tarafımıza 3 kere "tu tu tuh" diye tükürmek..


(S.Müslim c .10,syf 14)


-Uyanınca "La ilahe illAllahû  vahdehû  lâ şerîke leh lehül mülkü ve lehül hamdü yuhyi ve yumît ve hüve hayyun lâ yemut bi yedihil hayr ve hüve alâ külli şey'in kadîr" demek.

(S.Buhari,c,4,s.124)



-Döşeğine yatan kimsenin evvela onu silkip temizlemek..

(S.Müslim,c.11,syf ,s.53)

Yemekte konusmamak mecusi sünnetidir. Yapmak mekruhtur. Onlar yemegi pisiren ate$e saygi icin konusmazlarmis. Fakat yemekhanelerde süküneti muhafaza cihetinden konusulmamasi gerekir. Yoksa aile arasinda yerken hem yemek hemde sohbet etmek muhabbeti kuvvetlendirir. Malum kalbe giden yol mideden gecer.

Peygamber Efendimiz SallAllahu Aleyhi Wessellem 'in Bir Günü

Gece

Gece vakti ise, hem kışı, hem kabri, hem âlem-i berzahı hatırlatarak insan ruhunun ’ın rahmetine ne kadar muhtaç olduğunu hatırlatır. Dolayısıyla gece kılınacak teheccüd namazı, kabir gecesinde ve berzah karanlığında önümüzü ve evimizi aydınlatacak vazgeçilmez ışık kaynağımız olacaktır.

Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) günün son dilimi olan gecelerini de engin bir ibadetle geçirmekteydi. Tafsilatını ilgili eserlere havale ederek Hz. Aişe validemizin bir birini tamamlayan şu müşahedelerini nakletmek istiyoruz: "Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem), gece ayakları şişene kadar namaz kılardı. Kendisine, "Ey ’ın Resulü! , senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlamıştır (Fetih, 48/2). Buna rağmen ibadet konusunda niye kendini bu kadar zorluyorsun?" denilince, "Ben 'ın bu mağfiretine karşı şükreden bir kul olmayayım mı?" cevabını verirdi."21

Tabiinin büyüklerinden Atâ b. Rebah bir gün Hz. Aişe'ye, " Resulü’nün sizi hayrette bırakan bir halini bize anlatır mısınız?" diye istekte bulununca, Hz. Aişe, “O'nun hangi hali hayrette bırakmıyordu ki?” dedi ve ekledi: "Bir gece odama geldi. Benimle yatağıma girdi. Sonra "Müsade edersen Rabb’ime kulluk edeyim..." dedi. Kalktı, abdestini yeniledi ve namaza durdu. Kıyamda öyle ağladı ki, gözyaşları göğsüne damlıyordu. Rükû’a varınca orada da uzun uzun ağladı. Secdede bu hal devam etti. Ağlaması, sabah namazı için haber vermeye gelen Hz. Bilal’in seslenmesine kadar sürdü.

"Ya ResûlAllah!" dedim, " senin geçmiş ve gelecek bütün günahlarını affettiği halde niçin bu kadar ağlıyorsun?" Şöyle dedi: "Şükr eden bir kul olmayayım mı? Hem nasıl ağlamayayım ki, bu gece bana şu ayetleri inzal buyurdu: ‘Göklerin ve yerin yaratılışında, gecenin ve gündüzün gidip gelişinde elbette akl-i selim sahipleri için ibret verici deliller vardır. Onlar ayakta, oturarak ve yanları üzerine yatarken 'ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünürler: "Rabbimiz (derler), bunu boş yere yaratmadın, Sen yücesin, bizi ateş azabından koru! Rabbimiz, Sen birini ateşe attın mı, onu perişan etmişsindir. Zalimlerin yardımcısı yoktur. Rabbimiz, biz "Rabbinize iman edin!" diye imana çağıran bir davetçi işittik, hemen inandık. Rabbimiz, bizim günahlarımızı bağışla, kötülüklerimizi ört, iyilerle beraber canımızı al! Rabbimiz bize, elçilerine vaat ettiğini ver, kıyamet günü bizi yüzüstü bırakıp rezil etme. Zira Sen verdiğin sözden caymazsın.’ (Al-i İmran, 3/190–194) Sonra, ‘Bu ayetleri okuyup da uzun uzun tefekkür etmeyenin vay haline,’ dedi.”22

Resulü, Teheccüd namazından sonra bir süre dinlenir ve müezzinin nidasıyla sabah namazına kalkardı. Hz. Bilal imsakten önce ezan okur ve halkı hem sahur hem de teheccüde kaldırırdı. Hz. Abdullah b. Ümmi Mektum ise imsak vaktinin başlamasıyla ezan okur ve sabah namazının girdiğini bildirirdi.


Netice

Kâinatın Efendisinin günlük hayatı çok değişik yönleriyle ele alınabilir. Ancak ne şekilde ele alınırsa alınsın, her yönüyle bütün insanlığa ışık olacak uygulama, tanzim ve sözlerle karşılaşılacaktır. Günlük hayatın adeta kâbusa dönüştüğü bir dönemde, Efendimiz Aleyhisselam'ın günlük hayatını tetkik eden ve kendisine dersler çıkaranlara ne mutlu.[/color]

DİPNOT
21. Buharî, Teheccüd, 6; Müslim, Münafikîn, 78–79; Tirmizî, Salât, 187.
22. İbn Hibban'ın Sahih'inden naklen, Leknevî, İkametu'l- Hücce, 112.

Mükemmel

razı olsun lika kardeşim

Ahiret Yolcusunun Azığı

Peygamber Efendimiz SallAllahu Aleyhi Vesellem bir gün, "Ya Ebâ Zer!Yolculuğua çıkmak istediğin zaman azık alır mısın?" buyurdu.Ebû Zer (radıyAllahu anh) "Evet alırım,yâ ResûlAllah" dedi.

Bunun üzerine Resûl-i Ekrem SallAllahu Aleyhi Vesellem "Kıyâmet yolunun seferi nasıl olur? O günde sana mefaat verecek şeyi bildireyim mi?" buyurdu.

Ebû Zer "Anam babam sana fedâ olsun, evet , bildir, ya ResûlAllah" dedi.

Resdûl-i Ekrem buyurdular ki: "Diriliş gününe hazırlıklı olmak üzere sıcak günlerde oruç tut.

Kabir yalnızlığının üzüntüsü için gecenin karanlığında iki rek'at namaz kıl.

Dünya ve ahiretin büyük musibetlerine karşı haccet ve miskine (hiçbirşeyi bulunmayana) sadaka verveya bir hak söz söyle, kötü söz söyleme."
"

Fazilet Takvimi