Hafta:    10


Mevzu: TEVBE VE İSTİĞFAR


İyi araştırmalar..

ـ وعن أبى سعيد رَضِىَ اللّهُ عَ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْساً، فَهَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟
 قَالَ: َ. فَقَتَلَهُ فَكَمَّلَ بِهِ مِائَةً، ثُمَّ سَألَ عَنْ أعْلَمِ أهْلِ ا‘رْضِ فَدُلَّ عَلى رَجُلٍ عَالِمٍ فَأتَاهُ فَقَالَ. إنَّهُ قَتَلَ مِائَةَ نَفْسٍ، فَهَل لَنْه. ]أنَّ رسولَ اللّه قال: كانَ فِيمَنْ كانَ قَبْلَكُمْ رَجُلٌ قَتَلَ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ نَفْساً فَسألَ عَنْ أعْلَمِ أهْلِ ا‘رْضِ. فَدُلَّ عَلى رَاهِبٍ فَأتَاهُ فقَالَ: إنَّهُهُ مِنْ تَوْبَةٍ؟ فقَالَ نَعَمْ. وَمَنْ يَحُولُ بَيْنَكَ وَبَيْنَ التَّوْبَةِ؟ انْطَلِقْ إلى أرْضِ كَذَا وَكذَا. فَإنَّ بِهَا نَاساً يَعْبُدُونَ اللّهَ فَاعْبُدِ اللّهَ مَعَهُمْ وََ تَرْجِعْ إلى أرْضِكَ فَإنَّهَا أرْضُ سُوءٍ، فَانْطَلَقَ حَتَّى إذَا انْتَصَفَ الطّرِيقَ أتَاهُ مَلَكُ الْمَوتِ فَاخْتَصَمَتْ فِيهِ مََئِكَةُ الرَّحْمَةِ وَمََئِكَةُ الْعَذَابِ. فَقَالَتْ مََئِكَةُ الرَّحْمَةِ إنَّهُ جَاءَ تَائِباً وَمُقْبً بِقَلْبِهِ إلى اللّه تعالى. وَقَالَتْ مََئِكَةُ الْعَذَابِ: إنَّهُ لَمْ يَعْمَلْ خَيْراً قَطُّ. فَأَتَاهُمْ مَلَكٌ في صُورَةِ آدَمِىٍّ فَجَعَلُوهُ بَيْنَهُمْ. فقَالَ قِيسُوا مَا بَيْنَ ا‘رْضَيْنِ فَفِِى أيِّهِمَا كَانَ أدْنَى فَهُوَ لَهُ، فَقَاسُوا فَوَجَدُوهُ أدْنَى إلى ا‘رْضِ التَّى أرَادَ بِشِبْرٍ. فقَبَضَتْهُ مََئِكَةُ الرَّحْمَةِ   [..زاد في رواية: فَلَمَّا كانَ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ أدْرَكَهُ الْمَوْتُ فَجَعَلَ يَنُوءُ بَصَدْرِهِ نَحْوَ الْقَرْيَةِ الصَّالِحَةِ فَجُعِلَ مِنْ أهْلِهَا . Ebu Said (radıyAllahu anh) anlatıyor: "Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: "Sizden önce yaşayanlar arasında  doksan dokuz kişiyi öldüren bir adam vardı. Bir ara yeryüzünün en bilgin kişisini sordu. Kendisine bir  râhib tarif edildi. Ona kadar gidip, doksan dokuz kişi öldürdüğünü, kendisi için bir tevbe imkânının olup olmadığını sordu. Râhib: "Hayır yoktur!" dedi. Herif onu da öldürüp cinayetini yüze tamamladı.
Adamcağız, yeryüzünün en bilginini sormaya devam etti. Kendisine âlim bir kişi tarif edildi. Ona gelip, yüz kişi öldürdüğünü , kendisi için bir tevbe imkânı olup olmadığını sordu. Âlim: "Evet, vardır, seninle tevben arasına kim perde olabilir?" dedi. Ve ilâve etti:
"- Ancak, falan memlekete gitmelisin. Zîra orada 'a ibadet eden kimseler var. Sen de onlarla 'a ibadet edeceksin ve bir daha kendi memleketine dönmeyeceksin. Zira orası kötü bir yer."
Adam yola çıktı. Giderken yarı yola varır varmaz ölüm meleği gelip ruhunu kabzetti. Rahmet ve azab melekleri onun hakkında ihtilâfa düştüler. Rahmet melekleri: "Bu adam tevbekâr olarak geldi. Kalben 'a yönelmişti" dediler. Azab  melekleri de: "Bu adam hiçbir hayır işlemedi" dediler.
Onlar böyle çekişirken insan suretinde bir başka melek, yanlarına geldi. Melekler onu aralarında hakem yaptılar. Hakem onlara: "Onun çıktığı yerle, gitmekte olduğu yer arasını ölçün, hangi tarafa daha yakınsa ona teslim edin" dedi. Ölçtüler, gördüler ki, gitmeyi arzu ettiği (iyiler diyarına) bir karış daha yakın. Onu hemen rahmet melekleri aldılar."
Bir rivayette şu ziyade var: "Bir miktar yol gidince, ölüm gelip çattı. Adamcağız yönünü sâlih köye doğru çevirdi. Böylece o köy ehlinden sayıldı."

 [Buharî, Enbiya 50; Müslim, Tevbe 46, (2766); İbnu Mâce, Diyât 2, (2621).]

Fahreddin er-Râzî (ö: 606/1209), "Mefatihu'l-Gayb" adlı tefsirinde el-Keffal'den (ö: 507/1113) naklen tövbe için gerekli olan şeyleri şöylece sıralıyor:

1- İşlediği bu günah olan işi veya kabahatı terketmek,
2- Geçmişte, yani önceden yapmış olduğu bu işten veya kabahatı terketmek,
3- Bu günah olan işin veya kabahatin bir benzerine asla bir daha dönmemeye azmetmiş olmak,
4- Bütün bu şeylerin hepsini bir daha yapmaktan korkup çekinmek.

İşte bunların hepsi tövbe için muhakkak gereklidir." dedikten sonra sebeplerini de şöyle açıklıyor:

1- Terk şunun için gereklidir, zira kul günah olan o işi veya kabahatı terk etmezse, yapıyor demektir ki, bu durumda tövbe etmiş olmaz.
2- Pişmanlık şu bakımdan lüzumludur, çünkü pişman olmazsa, yaptığı işe rızası, gönlü var demektir. Bir şeye râzı olmak ise, çok kere onu yapmayı gerektireceğinden yine tövbe etmiş olmaz,
3- İşlediği günahın bir benzerine dönmemeye kararlı ve azimli olmak şunun için gereklidir, zira yaptığı iş günahtır, günaha tekrar niyyet edip azmetmek de günahtır,
4- Korkuya gelince, bu korku insana tövbe etmeyi emreder ve tövbe ederek bu işi kesip atmaktan başka yol olmadığını hatırlatır. "

 

     Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- buyuruyorlar:
     "Kim çokça istiğfar ederse, Teâlâ onun için her üzüntüden kurtuluş yolu, her darlıktan çıkış imkânı ihsan ettiği gibi, onun ummadığı yerden de rızık ihsan eder." (Ebû Dâvud, Neseî, ibni Mâce, Hâkim'den)
     "Mümin bir kimse, bir günah işlediği zaman kalbinde simsiyah bir nokta belirir. Eğer tevbe eder, o günahtan el çekerse ve günahının afvını 'tan talep ederse, kalbi o siyah noktadan temizlenir. Eğer günâhı gittikçe fazla/aşırsa o nis-bette siyahlık da fazlalaşır. Öyle ki, sonunda o siyahlıkla kalp tamamen kaplanmış olur. işte O siyahlık Teâlâ'nm Kur'ân'da beyân buyurduğu Ran'dır: «Hayır, doğrusu onların kazandıkları günahlar kalplerini kaplamıştır.» (Mutafdfîn 83 /uy
     Şeddâd bin Evs -radıyallâhu anh-'dan rivayete göre, Ne-biyy-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuşlardır:
     Allâhümme ente Rabbî. Lâ ilahe illâ ente halaktenî ve ene abdüke ve ene ala ahdike ve va'dike mesteta'tü. Eûzü bike min şerri mâ sana'tü ebûu leke bi ni'metike aleyye ve ebûu bizenbî feğfirlî. Fe innehû lâ yağfiruzzünûbe illâ ente.
     "Bir kimse bu Seyyidü'l-İstiğfâr'ı ihlâs ve yakîn itikâdıy-le gündüz okur da o günde akşam olmadan evvel vefat ederse, o kimse ehl-i Cennettendir. Ve eğer bu duayı, yakîn itikâ-dıyle gece okur da sabah olmazdan evvel vefat ederse, yine ehl-İ Cennet'tendİr." (Buhârî, Daavât, 1 ;Tirmîzî, Deavât, 15; Neseî, İs-tiâze, 57; ibn-i Hanbel, Müsned, 4 /122.)
     Yâni Cennete ilk girecekler ile Cehennemi görmeksizin ol kimse Cennete dâhil olur, demektir.
     Bu duanın hulâsa-i meali:
     Yâ Rabb, ben cürm ü kusurlarımı i'tiraf eylerim, tevbe ve istiğfar ederim, nimetlerinin şükründen âcizim, beni afv ü mağfiret eyle, demektir. (Dualar ve Zikirler s: 56-57)
     "Ey önü, sonu, evveli, âhiri, bidayeti, nihayeti olmayan, her türlü mekândan, zamandan, cihetden münezzeh olan, ulular ulusu, yüceler yücesi, kâinatın yaratıcısı Allâhım!
     Şan, şeref, kuvvet, kudret bütün âlî sıfatlar sana âid. Bizler mahlûk olarak, senin o ince san'atını ve hududsuz derin ahlâkını nasıl idrâk edebiliriz. Kerem et, lûtf et de basiret penceremiz açılsın da bir şemme olsun nasibimize göre seni anlayabilelim.
     Aşkımızı ziyâdeleştir de, sayende kulluğumuzu büyük bir şevk ve edeb içinde ifâ edelim. Tamamlık, kemâl senin sıfatın, noksanlık ise bizim sıfatımız, bizleri bağışla, hatalarımız sebebiyle yakma! Allâhım ancak senin afvına, rahmânlığma, gafı'arlığına güveniyoruz. Adaletle muamelene değil.."(Altınoluk Sohbetieri-2 s: 86)

 H.z.Enes(ra) anlatıyor:Resulullah (asv) buyurdularki insan oglunun herbiri hatakardır.ancak hatakarların en hayırlısı tevbekar olanlarıdır.. (tirmizi) paylaşmak istedim

TEVBE VE İSTİĞFAR


   Kudretiyle bütün âlemlere hükmeden, Rahmetiyle iki cihanı kuşatan, iyiliklerin sevabını kat kat veren, tevbe edenleri affeden, günah işlemekte devam edenleri cezalandıran hiç şüphesiz ’u Azîmüşşan’dır. O (C.C.) ki, eşi ve benzeri yoktur. Dünyanın ve âhiretin tek hakimi O’dur. Dönüş, ancak O’nadır.

   Kullarına karşı merhameti sonsuz olan ve onlara azap etmek istemeyen Hz. (C.C.), kulları için Tevbe kapılarını ardına kadar açmış, tevbe etmek ve güzel ameller işlemek sûretiyle günahlardan kurtulmalarını onlara emretmiş, tevbenin ve iyiliklerin günahları yok ettiğini müjdelemiştir.

   Bu bakımdan, her müslüman, ecel gelmeden, nefesler tükenmeden, gözler kapanmadan ve geri gelmeyecek olan fırsat kaçmadan tevbeye ve iyi âmellere koşmak sûretiyle günahlarını affettirmeye çalışmalıdır.

   Bunun içindir ki, Rahman ve Rahîm olan Hz. (C.C.), mukaddes kitabımız Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyurmuşlardır:

   « De ki: Ey kendi nefisleri aleyhine israf etmiş kullarım. ’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü bütün günahları affeder. Şüphesiz ki O, çok yarlığayıcı, çok esirgeyicidir. Size azap gelip çatmazdan evvel Rabbinize dönün, O’na teslim olun. Sonra yardım edilmezsiniz. »
   « ’ın kabul edeceği tevbe, bilmeden kötülük edip sonra hemen tevbe edenlerin tevbesidir. İşte bunların tevbesini kabul eder. herşeyi bilendir, hikmet sahibidir. Yoksa kötülükleri devam edip de, içlerinden birine ölüm gelip çatınca: “Ben şimdi tevbe ettim” diyenler ile kâfir olarak ölenler için tevbe yoktur. »

   « Gündüzün iki tarafında (öğle ve ikindi vakitlerinde), gecenin de yakın saatlerinde (akşam, yatsı ve sabah vakitlerinde) dosdoğru namaz kıl. Şüphesiz iyi âmeller günahları mahveder. Bu, ibretle düşünenlere bir nasihattir. »

   
   Bu âyet-i kerimeler açıkça gösteriyor ki, Hz. (C.C.), günahkâr kullarını tevbe etmek ve iyi âmeller işlemek sûretiyle affetmeye çağırıyor. Günahlarının cezasını hemen vermeyerek, tevbe ve iyi âmeller için onlara fırsat bahşediyor. Tâ ki, samîmi bir gönülle tevbe ederek ’a sığınmak isteyen O’na koşsun, güzel âmellerle O’na yönelsin ve kurtulsun.

   Müslüman, günahı ne kadar çok olursa olsun ’ın rahmetinden ümit kesmeyen, O’nun affına güvenen, O’na sığınan ve iyi âmeller işleyerek günahlarına tevbe edendir. İşlenen günaha pişmanlık duymak, bir daha işlememeye söz vermek demek olan Tevbe, müslümanların üzerine Vacib’tir. Tevbeyi terketmek ayrıca günahtır. İçten ve samîmiyetle yapılan bir tevbenin tarafından kabul edileceğine inanmak da esastır.

Tevbe; günahları terkedip bir daha günah işlememeye söz vermektir. Tevbenin ruhu, günahtan pişmanlık duymaktır.

   Görüldüğü gibi tevbenin üç şartı vardır:

1-    Günahtan vazgeçmek,
2-    Yaptığına pişman olmak,
3-    Bir daha günah işlememeye söz vermek.

Eğer işlenen günah kul hakkıyla ilgili ise, hak sahibine hakkını vermek ve onunla helâlleşmek şarttır.   

   Sevgili Peygamberimiz (S.A.V.), hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuşlardır:
   
   « Bir kimse, güneş batıdan doğmadan (kıyamet kopmadan) evvel tevbe ederse, onun tevbesini kabul eder. »

   « Ey insanlar, ’a tevbe istiğfar ediniz. Şüphesiz ki ben, günde yüz kere tevbe ediyorum. »

   « Günahlarına gerçekten tevbe edenler, hiç günah işlememiş gibi olur. »

Mübârek Peygamberimiz (S.A.V.) başka bir hadis-i şeriflerinde ise, şöyle buyurmuşlardır:

« Hayatında hiç hayırlı bir iş yapmamış olan bir adam (varislerine) dedi ki: (Bu vücud) öldüğü zaman onu yakın. Külünün yarısını yeryüzüne, yarısını da denize serpin. Vallâhi, eğer onu ele geçirmeye kadir olursa, âlemlerden hiçbir kimseye tatbik etmediği bir azapla azaplandıracak. (Adam öldü ve vasiyeti yerine getirildi.)
denize emretti de, deniz içindeki kül zerrelerini bir araya getirdi. Yeryüzüne de emretti, o da üzerindeki parçaları topladı. Sonra Hz. :

- (Ey kulum) bunu niçin yaptın? diye sordu: Adam:

- Rabbim   sen daha iyi bilirsin ki, senin korkundan yaptım, diye cevap verdi. Cenab-u Hak da onu mağfiret etti.»

Bir başka hadis-i şeriflerinde de Sevgili Peygamberimiz (S.A.V.) şöyle buyurmuşlardır:

« Ruhum Yed-i Kudretinde olan ’a yemin ederim ki, siz günah işlememiş olsaydınız, sizin yerinize günah işleyip de ’u Teâla’ya istiğfar edecek bir kavim getirir de onları yarlığardı. »



Görülüyor ki, Azîz ve Ğafûr olan Hz. (C.C.) sınırsız rahmetiyle, tevbe edip günahlarından pişman olanları, kendisine sığınanları affediyor. O halde, tevbe ve istiğfar etmek, iyi âmeller işlemek sûretiyle günahlarımızı temizleyelim. Zîra, tevbe ve güzel âmeller kötülükleri yok eder.

Mevzuumuza Mübârek Peygamberimiz (S.A.V.)’in bir hadis-i şeriflerinin meâliyle son verelim:

«Nerede olursan ol ’tan kork. Bir kötülük yaptığın zaman, arkasından bir iyilik yap ki, o kötü işi silip götürsün. İnsanlara karşı güzel ahlâkla muamele et.»

       Ali b. Rebîa anlatıyor: << Bir keresinde Ali (r.a.) beni terkisine bindirip Harre tarafına götürdü, başını göğe doğru kaldırdı ve: << 'ım, günahlarımı bağışla, günahları senden başka kimse bağışlayamaz,>> diye duâ ettikten sonra bana bakıp güldü. Ben:
    - Ey Mü'minlerin Emîri! Rabbine istiğfar etmen, sonra da bana bakıp gülmen? (Bir şey anlamadım) dedim.
      Ali (r.a.) :
    - Resûlullah (s.a.v.) da beni terkisine almış, Harre tarafına getirmiş, başını göğe doğru kaldırmış: << 'ım, günahlarımı bağışla, günahları senden başka kimse bağışlayamaz,>> diye istiğfarda bulunmuş, bilâhare bana bakıp gülmüştü.
    - Yâ Resûlâllah! Rabbine istiğfarda bulunman ve bana bakıp gülmen?.. (Bir şey anlamadım) dediğimde şu cevabı vermişti :
    - Rabbim, günahları kendisinden başka bağışlayacak bir kimsenin olmadığını kulunun bilmesinden hoşlanıp güldüğü için ben de güldüm!>> (154)

(154) İbn Ebî Şeybe, İbn Meni'.

HAYÂTÜ'S SAHABE

Ey ’ımSana aşkımı ilan ediyorum..

Seni Seviyorum! Seni Seviyorum ’ım!

Ne olur, ne olur sen de beni sev! Ne olur sen de beni sev!…

Beni sevginle yaşat ve Sevginle canımı al!

Sevginle dağıt bedenimi, Tekrar sevginle bir araya getir!

Sevginle çıkayım kabirden,
Sana koşayım yüreğimdeki sevginle!
Mahşerde sevginin gölgesinde bekleyeyim Seni!

Sevginle hesaba çek beni! Sevgi terazinde ölç sevgimi!

Sahteyse sevgim, yak beni!

Küçücük de olsa eğer, sevgim gerçekse; Sen de sev beni!..


Geçeyim sırat köprüsünden sevginle!


Sevginle, dilimde isminle cennetine koy beni!
Yüreğimdeki aşkınla yüreğine al beni,


Nurunla yak, Cezbenle erit, Ruhuna kat beni!


Ne olur sev beni ’ım, Ne olur sev beni!…


Nasıl ki kuş kanatsız uçamazsa,
ruhum da sevgin olmadan uçamaz,


Sevgin kanadımdır benim!


Nasıl ki beden cansız yaşayamazsa,


ruhum da aşkın olmadan yaşayamaz,

Aşkın canımdır benim!
Nasıl ki insan sevmeden, sevilmeden yapamaz, bir canan ister,


Ben de sensiz yaşayamam, Cananımsın benim!

 
Nasıl ki bir ülke sultansız olmazsa, ruhum da sensiz olmaz,


Sultanımsın benim!..

 
Kanadımsın, Canımsın, Cananımsın, Sultanımsın yarab!

Nasıl ki kelebekler sevdalıysa ateşe,


ve yanacaklarını bile bile nasıl dönerlerse ateşin etrafında,

 
Nasıl kanat çırparlarsa Sevgili’ye doğru,


Ben de senin nurunun etrafında öylece,


tıpkı kelebekler gibi dönmek,
Kanatlarımı senin aşkınla çırpmak


Ve nurunun beni yakacağını bile bile sana kavuşmak istiyorum.


Bu garip, bu sevdalı kelebeği nuruna kavuşturur musun yarab!


Bana verdiğin onca nimetin kadrini bilemedim,


Sana karşı o kadar mahcubum ki yarab!


Beni affet, Beni bağışla ne olursun!


Affını ve aşkını benden mahrum etme ne olursun!..
Yüreğim günahlarla o kadar kirlendi ki Rabbim!


Senin için döktüğüm gözyaşlarımla yıkasam,


arınır mı acaba yüreğim?
Dünya müminin zindanıymış,


Bunaldım bu zindandan ’ım!


Yüreğimdeki sevgini öyle büyüt, öyle büyüt ki,

 
Yüreğim artık bu dünyaya sığmaz olsun..

Aşkım miracım olsun ’ım, Aşkım miracım olsun!


Kalbim bir Burağa dönüşsün ve beni alıp sana getirsin.


Yedi kat göğü aşkınla aşıp huzuruna varayım,

Huzurunda başımı secdeye koyayım,


sonsuza dek hep öyle kalayım yarab!


Öyleyken bir kere nazar et,


Bir kere “Kulum!” de, kendimden geçeyim yarab!..

Ey Azrail! Sen ne güzel bir meleksin!..


Beni vuslatıma erdirir misin?


Sevgili’ye götürür müsün beni?


Kurtarır mısın beni bu dünya zindanından?..

Ey bizleri yoktan aşkıyla vareden şanı yüce ’ım!


Beni aşkınla varettiğin gibi, aşkınla yaşat ve aşkınla yanına al!


Ya Fettah! Gönül kapılarımı sevgine aç!


Ya Latif! Bana sevgini, mağfiretini,

bana cennetini, cemalini lutfet!


Sevdiklerini sevmeyi nasip et ’ım!


Ya Vedud! Ey sevgiyi vareden, sevgiyle vareden!


Ey aşkı yaratan!


Aşkın kaynağı, Aşkın merkezi, Aşkın ve aşıkların kıblesi!


Ey en çok seven ve en çok sevilen,


Ve sevilmeye en çok layık olan ’ım!


Ey En Büyük Sevgili! Bana sevgini bahşet!
Ya Veli! Dostların en iyisi, en yücesi,


Dostların en güzeli, en mükemmeli!


Ey en büyük dost!


Beni kendine, kendini bana dost kıl!


Ya Semi! Ey her şeyi duyan ’ım!


Sana söylediğim bu sevgi sözcüklerini duyuyorsun. Sen de sesini

bana duyur ’ım!.


Ne olur bana da söyle “Ey mutmain nefs! Razı olmuş ve razı

olunmuş olarak gel!” diye…

Ya Basir! Ey herşeyi gören ’ım!


Garipliğimi, aczimi,


kusurlarımı, günahlarımı görüyorsun yarab!


Huzurunda bükülen boynumu, secdeye varmış başımı,


Pişmanlıkla ve aşkınla döktüğüm gözyaşlarımı,


yüreğimdeki sevgini görüyorsun!


Sana layık olmasa da ’ım,
Ettiğim secdeler hakkı için,


Döktüğüm gözyaşları hakkı için,


Yüreğimdeki aşkın hakkı için beni bağışla ve cennetine al!


Al ki; senin beni gördüğün gibi, ben de seni göreyim,

 
Cennetinde cemalini seyredeyim,

Cemalinle kendimden geçeyim yarab!


Ya Hay, Ya Muhyi! Alem seninle hayat bulur.


Seni bilmeyenler, seni sevmeyenler birer ölüdür.

 
Aşkından mahrum edip de beni öldürme!


Bana aşkınla hayat ver yarab!


Ya Hak! Ezelden ebede varolan tek gerçek sensin ’ım!


Beni bu yalan dünyadan kurtar!
Beni sevgi ülkesine, mutluluk ülkesine, beni cennetine al yarab!


Ya Vekil! Dua, secde ve gözyaşıyla sana yöneldim,

 
Sana tevekkül ettim, Sana güvendim! Vekilim yalnızca sensin! Sen

 ne güzel bir vekilsin yarab!


Sen bana yetersin, aşkın bana yeter yarab!


Ya Zahir! Ey varlığı apaçık deliller ile aşikar olan ’ım!


Alemdeki her zerre seni haykırıyor!


Ruhum varlığını, yüreğim aşkını haykırıyor ’ım!
Ya Batın! Ey varlığı gözle görülemeyecek gizli hazine!


Nuru binlerce perdenin ardından bile yakıp kavuran,


Bu fani gözlerin görmeye dayanamayacağı güzellikte olan ’ım!

Zahirimi de, batınımı da nurunla nurlandır,


aşkınla güzelleştir yarYa Vahid! Şirke düşmeme izin verme!


Yüreğime sevmediklerinin sevgisini yerleştirme!


Ya Hamid! Ey övülmeye layık olan ’ım!


Seni hakkıyla övmekten acizim,


Kelimeler yetersiz kalıyor seni övmeye!


Yüreğim sevginin diliyle övüyor seni yarab!

 
Ya Şehid!

İlim ve kudretiyle ezelden ebede herşeye şahid olan ’ım!


Aşkıma şahit ol!


Aşkıma şahit ol!


Aşkıma şahit ol!
Yüreğimdeki sevginle şehid olarak ruhumu al,


Huzuruna senin için dökülen kanlarımla geleyim yarab!


Ya Hakim! Ey herşeye hükmeden ım! Kalbime hükmet!


Ey hakla batılın arasını ayıran!


Benimle yalan dünyanın arasını ayır!


Ey hüküm ve hikmet sahibi,


hükmüne herkesin boyun eğdiği Mevlam!
Yüreğimdeki sevginle sana boyun eğiyorum,


teslimiyetimi kabul et!


Ya Alim! Ey herşeyi bilen ’ım! Bana kendini bildir!


Seni sevdiğimi biliyorsun, bana da beni sevdiğini bildir yarab!


Ya Melik! Ey herşeyin sahibi olan ’ım!
Bedenimin, ruhumun, yüreğimin sahibi olan ’ım!


Ey sevgimin sahibi olan Mevla’m! Beni sevginin sahibi kıl!

 
Ya Kerim! Ey keremi bol olan


ve karşılık beklemeden ihsanda bulunan ’ım!


Sevginin sağnak yağmurları altında sırılsıklam ıslat beni!.


Ya Selam! Ey kullarını kurtuluşa erdiren ’ım!

Selamın ve sevgin her an üzerime olsun!


Sevginle, selamınla kurtuluşa erdir beni!


Ya Rezzak! Ey herşeye rızkını veren ’ım!


Ruhumun, yüreğimin rızkı aşkındır! Aşkınla rızıklandır beni!


Ya Hafiz! Ey her şeyi koruyan ’ım!


Beni; yüreğimdeki aşkının düşmanı olan şeytandan


ve onun yoldaşlarından koru!


Ey hiçbir şeyi unutmayan Mevla!
Seni unutan, senin de unuttuğun kullarından eyleme beni!


Ya Tevvab! Ey tövbeleri kabul eden!


Yapmış olduğum tövbeleri kabul et!


Bir daha yapmamak için bana güç ver!


Ya Rahman, Ya Rahim, Ya Gaffar!


Ey affetmeyi seven ’ım!


Ne olur, ne olur affet beni!..


Sevgimin hatrına bağışla beni yarab!


Ya Kahhar! Ey kahredici ’ım!


Sevginden mahrum ederek kahretme beni!


Ya Aziz! Beni sevginden yoksun bırakıp da zillete düşürme!

Sevginle aziz kıl beni!
Ya Meyyit! Ey öldüren ’ım! Aşkınla öldür beni!


Ya Bais! Ey dirilten Mevlam! Aşkınla dirilt beni!


Ya Hasib! Ey kullarını hesaba çekici olan ’ım!


Aşkınla hesaba çek beni!


Ya Kadir! Ey kuvvet ve kudret sahibi!


Bana emanetini ve sevgini taşıyabilme gücü ver!


Ey herşeyi kendine boyun eğdiren!


Kudretinin karşısında boyun büktüm, acizim.


Ben sensiz ben bir hiçim, aşkınla varet beni yarab!


Ya Samed! Ey kimseye muhtaç olmayan, her şeyin kendisine muhtaç

olduğu Rabbim! Sana muhtacım! Nuruna muhtacım! Aşkına muhtacım!


Beni senden ayırma! Beni Aşkından ayırma!

 
Ya Rafi! Ey hak edenleri yücelten ’ım!


Aşkınla kendine