|
_313_
|
 |
« Yanıtla #7 : Ocak 29, 2006, 03:17:30 ÖS » |
|
Senin yukarda bildirdigin rivayet ve asagidaki rivayetler konunun ihtilafli oldugunu gösterir.
(Dürr-ül-muhtâr)ın Tahtâvî ve İbni Âbidîn hâşiyelerinde, son cildin sonunda diyor ki,
(İnsanın, bilmesi lâzım olmıyan şeyleri münâkaşa etmek mekrûhdur. Öğrenmesi emr
edilmemiş olan şeyleri sormak câiz değildir. Meselâ, Lokman ve Zülkarneyn Peygamber
midir, değil midir? Cebrâîl aleyhisselâm, Peygamberlere nasıl gelirdi? Melek ve Cin,
insanlara ne şeklde görünürler? İnsan şeklinde görünürken, yine cin ve melek midirler?
Cennet ve Cehennem nerededirler? Kıyâmet ne zemân kopacak? Îsâ aleyhisselâm,
gökden ne zemân inecek? İsmâ’îl ve İshak aleyhimesselâmdan hangisi efdaldir vehangisi kurban edildi?
Fâtıma ve Âişeden “radıyAllahü teâlâ anhümâ” hangisi dahâ
efdaldir? Resûlullahın “sallAllahü aleyhi ve sellem” ana babaları ve Ebû Tâlib hangi
dinde idiler? İbrâhîm aleyhisselâmın babası kim idi? Bunlar gibi şeyleri sormamalıdır.
Bunları öğrenmekle emr olunmadık).
• Abdülmuttalib şöyle anlatmışdır: Evimde uyurken, bir
rü’yâ gördüm ve çok korkdum. Ta’bîri için Kureyşin
kâhinine gitdim. Bana bakıp; efendimize acabâ ne oldu da
yüzünün rengi değişdi, başına bir iş mi geldi, dedi.
Rü’yâmda şöyle gördüm diyerek rü’yâmı anlatmaya
başladım: Yerden göklere yükselen bir ağaç gördüm.
Dalları doğu ve batıya ulaşıyordu. O ağaçdan dahâ parlak
bir nûr görmedim. Güneşden yetmiş def’a parlak idi.
Arablar ve acemler ona doğru secde ediyordu. Ağacın
büyüklüğü, nûru ve yüksekliği gitdikce artıyordu. Ba’zan
gözden kayboluyor, ba’zan açığa çıkıyordu.
Kureyşkabîlesinden bir kısmı bu ağacın dallarına sarılıyordu. Bir
kısmı ise o ağacı kesmeye çalışıyordu. Onun gibisini hiç
görmediğim güzel yüzlü bir genç, gelip ağacı kesmek
isteyenlere engel oluyordu. Bir kısmının arkasından tutup
çekiyor, bir kısmının da gözüne ışık salıyordu. Ben o
ağacdan nasîbimi almak için elimi uzatdım ve oradaki
gence, bu nûr kimlere nasîb olur, dedim. Senden önce bu
ağacın dallarına yapışanlar nasîblenirler, dedi. Sonra
korku ile uyandım. Ben bunları kâhine anlatınca, kâhinin
rengi değişdi ve eğer sen bu rü’yâyı gerçekden
görmüşsen, senin neslinden bir oğul gelecek, doğudan
batıya kadar heryere hâkim olacak, bütün insanlar ona
ita’ât edecekdir, dedi. Sonra Abdülmuttalibin yanında
bulunan oğlu Ebû Tâlibe bakıp o sen olmayasın, dedi.
Resûlullah “sallAllahü aleyhi ve sellem” zuhûr edince, Ebû
Tâlib bu hâdiseyi devâmlı anlatırdı ve o ağaç Ebûl Kâsım
Muhammed-ül-Emîndir, derdi. Ebû Tâlibe, öyleyse neden
îmân etmiyorsun, dediklerinde, ayblanmakdan
korkuyorum diye cevâb verirdi.
Kaynak: Peygamberlik Müjdeleri (Molla Cami Hazretleri)
Şü’arâ sûresi, ikiyüzondokuzuncu âyetinde meâlen, (Sen, ya’nî Senin nûrun,
hep secde edenlerden dolaşdırılıp, sana inkılâb etmiş, ulaşmışdır) buyuruldu. Ehl-i
sünnet âlimleri “rahmetullahi teâlâ aleyhim ecma’în”, bu âyet-i kerîmeyi tefsîr ederken,
(Bütün ana ve babalarının mü’min ve günâhsız olduğunu) anlamışlardır. (Eshâb-ı
kirâm) kitâbında bildirildiği gibi, Ehl-i sünnet büyüklerini şî’î sananlar, (Bunlar, şî’îlerin
sözüdür) diyenler de vardır.
Ehl-i sünnetin büyükleri “rahmetullahi teâlâ aleyhim ecma’în” buyuruyor ki: Babası
Abdüllah ile anası Âmine, İbrâhîm “aleyhisselâm” dîninde idi. Ya’nî, mü’min idi. Allahü
teâlânın, bu ikisini diriltip Peygamberimizden “
sallAllahü aleyhi ve sellem” kelime-işehâdet işitmeleri ve söylemeleri, îmâna gelmek için değil, bu ümmetden olmakla
şereflenmeleri içindi. (Akrabâna düâ etme!) âyet-i kerîmesi, Ebû Tâlib için idi. Ana ve
babası için değildi. İmâm-ı a’zamın (Fıkh-ı ekber) kitâbının, elimizde bulunan
tercemelerinde, bu ikisinin, îmânsız öldüğü yazılı ise de, İmâm-ı a’zamın kendi eli ile
yazdığı kitâbda, îmânla öldükleri yazılıdır. Sonradan, düşmanların bir (mâ) silerek, bu
yanlışlığın kasden yapıldığı anlaşılmışdır.
Kaynak: Seadet-i Ebediyye
|
Şubat 13, 2008, 08:02:38 ÖS
Dilber MC Theme by HarzeM