Medhin (övmenin) Afetleri

[Nakkaş]

Medhin altı afeti vardır; dördü övende, ikisi övülendedir.

Medh edendeki afetler:

1- Medhde aşırıya giderek yalan söyler.

2- Medh ettiği kimseye olan muhabbetinden dolayı sözlerine riya karıştırır. İçinden kendisinin bile kabul etmediklerini medhe katar da, mürai, olur.

3- Bazen aslında bilmediği ve hakikate uymayan şeylerlede medh eder.

Huzurunda birisi,diğer birini överken, Rasulullah Efendimizin (s.a.v);   
"Yazık sana. Adamın boynunu kopardın. Eğer bu söylediklerini o duymuş olaydı iflah olmazdı." buyurdu.

4- Bazen fasık ve zalimi medh ederek onu ferahlandırır.

Halbuki Rasulullah Efendimiz (s.a.v)
"Fasık övülünce  ü  Teala  gazab  eder" buyurdu.

Hasan-i  Basri  Hazretleri:  "Yeryüzünde zalime uzun ömürle dua eden 'a isyan edilmesini istemiş olur."


Medh edilendeki afetler:

1-Kendini beğenip böbürlenmeye ve helake sebeb olur.

2- Medh olunan kimse ferahlık duyar,  tembelleşir de elinde olanla iktifa ederek, fazla çalışmak istemez. Halbuki kendisini noksan ve kusurlu gören kimse, ibadete sarılıp gayret eder.

Bu sebeple  Rasulullah Efendimiz (s.a.v);

"Yüzüne karşı medh ettiğin insanı kızgın ustura ile boğazlamış olursun."

"Keskin kılıçla bir adamın peşine düşmek, onu övmekten hayırlıdır." buyurdular.

Hz. Ebubekir  (r.a.)  övüldüğünü işittiği zaman şöyle dua ederdi:

"İlahi, sen beni benden daha iyi bilirsin!  Ben de kendimi, övenlerden daha iyi bilirim.  Onların bende bulunduğunu sandıkları  iyilikleri sen bana ihsan et ve bilmedikleri kötülüklerimi de bağışla!
Hakkımda söylenen şeylerle beni günahlandırma!"

Medheden ve medh edilenler sayılan afetlerden salim olursa medh etmek zarar vermez. Zira Rasulullah  Efendimiz (s.a.v) Sıddık-ı Ekber  (r.a), hakkında,

"Ebubekr'in imanı, bütün alemin imanı ile tartılsa, ağır gelir." buyurdular.