Sev­me­nin üç a­la­me­ti

[Lika]

İs­lam bü­yük­le­ri, bir kim­se­yi Al­la­hü te­âlâ­ya şük­ret­tir­mek için, “Na­sıl­sın?” der­ler­di. İn­san ya şük­re­der, ya su­sar ve­ya şi­ka­yet­te bu­lu­nur. Al­lah’tan şi­ka­yet et­mek ise çok çir­kin­dir. Ku­lun Mev­la­sı­na zil­let gös­ter­me­si iz­zet­tir. Mev­la­yı baş­ka­sı­na şi­ka­yet et­me­si ise zil­let­tir. Şü­kür, ih­sa­nı­nı, iyi­li­ği­ni an­mak su­re­tiy­le ih­san ede­ni öv­mek­tir. Ya­ni dil ile te­şek­kür de şü­kür­dür.

Mu­ham­med Ma­sum haz­ret­le­ri bu­yu­ru­yor ki: İh­san eden, iyi­lik eden se­vi­lir. Ha­dis-i şe­rif­te, “İh­san sa­hi­bi­ni sev­mek, in­san­la­rın ya­ra­tı­lı­şın­da var­dır” bu­yu­rul­du. Bü­tün iyi­lik­le­ri ya­ra­tan, in­sa­na can, mal, sıh­hat ve­ren, za­rar­lar­dan, kor­ku­lar­dan ko­ru­yan Al­la­hü te­âlâ­yı sev­mek, in­san­lık ica­bı­dır. Sev­me­nin üç ala­me­ti var­dır:

1- Onu se­ven­le­ri sev­mek,
2- Ona ita­at et­mek,
3- Onu, dil ile, be­den ile öv­mek.

Bun­lar­dan ikin­ci­si­ne şü­kür, üçün­cü­sü­ne hamd et­mek de­nir. Onu se­ven­le­ri, O da se­ver. İh­san­la­rı­nı art­tı­rır.
İmam-ı Mü­ca­hid haz­ret­le­ri Nahl su­re­sin­de “On­lar, Al­lah’ın ni­me­ti­ni bi­lip iti­raf eder­ler. Son­ra da onu in­kâr eder­ler” mea­lin­de­ki 83. âyet-i ke­ri­me­si­ni “On­lar, ni­met­le­rin Al­lah’tan ol­du­ğu­nu bi­lir­ler. Fa­kat “Bu ni­met­le­ri biz ka­zan­dık ve­ya bi­ze mi­ras kal­dı” di­ye­rek nan­kör­lük eder” di­ye tef­sir et­miş­tir.
İn­san, bir has­ta ve­ya sa­kat gö­rün­ce, ken­di­si­nin böy­le bir der­de müp­te­la ol­ma­dı­ğı için şük­ret­me­li­dir! Ha­dis-i şe­rif­te bu­yu­rul­du ki:
“Bir kim­se, has­ta, sa­kat bi­ri­ni gö­rün­ce, ‘Al­la­hü te­âlâ­ya ham­dol­sun ki be­ni böy­le et­me­di. Bun­dan ve da­ha baş­ka dert­li­ler­den üs­tün kıl­dı’ der­se, ni­me­tin şük­rü olur.”

Ni­met umu­mi olun­ca, her­ke­se ge­lin­ce in­san bu ni­me­tin kıy­me­ti­ni bi­le­mez. Gör­mek bü­yük ni­met iken, her­kes­te göz ol­du­ğu için göz ni­me­ti­ne her za­man şük­ret­me­yiz. Genç­ler, yaş­lan­ma­dık­ça genç­li­ğin kıy­me­ti­ni bil­mez. Has­ta­lar sağ­lı­ğın kıy­me­ti­ni an­lar. Fa­kir­ler zen­gin­li­ğin kıy­me­ti­ni bi­lir. Ha­ya­tın kıy­me­ti­ni de an­cak ölü­ler an­lar. Şu hal­de yaş­lan­ma­dan genç­li­ğin, has­ta­lan­ma­dan sıh­ha­tin ve öl­me­den ön­ce de ha­ya­tın kıy­me­ti­ni bi­lip şük­ret­me­li­dir.
Ha­dis-i şe­rif­te bu­yu­rul­du ki:
“Şu üç şey iman ala­me­ti­dir: Be­la­ya sa­bır, ni­me­te şü­kür, ka­za­ya rı­za.”

Mehmet Oruç

[Mahi]

Anlatıldığına göre bir gün bir gurup Şibli'yi (rahirnehullahu) ziyarete gider. Büyük Veli «siz kimsiniz» diye sorar. Gelenler «biz seni sevenleriz» diye, cevap verirler.
Bu sırada Şiblî yüzünü onlara döner, sonra onları taşlamaya başlar, adamlar Veliden kaçarlar. Veli onları «benden niye kaçıyorsunuz, eğer gerçekten beni sevseydiniz, belâmdan kaçınmazdınız» diye azarlar. Arkasından sözlerine şöyle devam eder:
Muhabbet ehli, sevgi kadehinden içtiler, beldeler ve yeryüzü onlara dar geldi, 'ı hakkı ile bildiler, O'nun ululuk ve kudreti karşısında şaşkın kaldılar. O'nun sevgi kadehinden içtiler, O'nun ünsiyet denizinde boğuldular, yalnız O'na seslenmekten zevk alır oldular.

Arkasından şu beyti söyledi:
Ey mevlâm! Sevgini hatırlamak sarhoş etti beni
Sen sarhoş olmayan hiç bir aşık gördün mü?

[Lika]

razı olsun Mahi kardeşim.

[islam_dostu]

razı olsun kardeşim