Hep geç Kaldım! (Mehmet orhan Durdu)

[ibrahimhalil]

HEP GEÇ KALDIM

Sana hep geç kaldım ey hayat!
Ashabı kehf uykusundaydım. Yeni uyandım!
Koştum! Gemiye binmiş ve çoktan yol almıştın
Başka sevdalılarla hülyalara dalmıştın
Rıhtımda hüzünlü ve yalnız! hayatsız kaldım

Sana da hep geç kaldım ey gül!
Nice Gül Bahçelerine bir umutla daldım
Virane olmuş… Diken yığınları kalmıştı
Ya güller kurumuş, ya başkaları kapmıştı
Gülsüz, çiçeksiz, hazan bahçelerinde kaldım

Sana da hep geç kaldım ey mutluluk!
Ağlatan hüzünlü senaryolarda rol aldım
Mutluluk rollerinde adım hiç yazılmadı
 Hep yanımdan geçti, bir kez durup da bakmadı
Başkasına aittim dedi, sevinçsiz kaldım

Sana da hep geç kaldım ey şehir!
Usulca bir hayattın kucağıydı muradım
Yerleşik bir hayata bir gün olsun geçmedim
Hayalimi süsleyen şehre gitmek istedim
Âşıkların binmiş, tren gitmişti. Geç kaldım

Sana da hep geç kaldım ey ölüm!
Sabun köpüğüne yazılmış hayata kandım
Geçen kırk yıl acaba bir rüya mı diyorum
Yaşadım mı? Yaşamadım mı? bilemiyorum
Ey ölüm! Kim bilir! belki sana da geç kaldım


MEHMET ORHAN DURDU

[ibrahimhalil]

UMUTLU OL! AĞLAMA CAN!

Umutlu ol! Ağlama can!
Gün gelir bir sabah taze ve genç doğulur.
Yamalı düşler eşsiz tablolara döner.
Hayata nokta yerine virgül koyulur.
Yürekte yara bırakan ateşler söner.

Umutlu ol! Ağlama can!
Karanlığın rahmine; aydınlık bulaşır.
Yokuşlar düzleşir, uzaklar yakın olur.
Hüznün saçında şefkatli bir el dolaşır.
İpi çekilmiş hayat elbette kurtulur.

Umutlu ol! Ağlama can!
Günü geçmiş hayaller; açar, çiçeklenir.
Yoklar var olur, gökte kanatsız uçulur.
Hayatın solgun tonları bir bir renklenir.
Mutluluk aranmaz… O gelir seni bulur.

Umutlu ol! Ağlama can!
Hep böyle mi gider? Dertlerde bir gün solar.
Ot bitmeyen yüreklerde güller açılır.
Seninde yüreğin bir gün sevinçle dolar.
Sığınmazsız gecelere nurlar saçılır.


MEHMET ORHAN DURDU

[lalegül]

İki şiirinizde çok manidar ve hayatın ta içinden....

''Dertlerde bir gün solar.'' bu cümle farklı ve güzel...

teşekkürler.