|
Göç eden yaban kazlarını havada süzülürken hiç
izlediniz mi? Eğer izlediyseniz "V" seklinde bir
formasyonla uçtuklarını görmüşsünüzdür...
Bilim adamları kazların neden bu şekilde
uçtuklarını araştırmışlar. Ve sonuçta kazların
hiç de "kaz kafalı" olmadıkları ortaya çıkmış.
Hatta kazların yaşamında bizlerin de ders
alacağı noktalar var...
"V" şeklinde uçulduğunda, uçan her kuş, kanat
çarpışında arkasındaki kuş için, onu kaldıran
bir hava akımı yaratıyormuş. Böylece "V"
şeklinde bir formasyonda uçan kaz grubu,
birbirlerinin kanat çırpışları sonucu ortaya
çıkan hava akımını kullanarak uçuş menzillerini
% 70 oranında uzatıyorlarmış. Yani tek başına
gidebilecekleri maksimum yolu grup halinde
neredeyse ikiye katlıyorlarmış.
Bize çıkan ders:
Belli bir hedefi olan ve buna ulaşmak için bir
araya gelen insanlar, hedeflerine daha kolay ve
çabuk erişirler.
Bir kaz, "V" grubundan çıktığı anda uçmakta
güçlük çekiyor. Çünkü diğer kuşların yarattığı
hava akımının dışında kalmış oluyor. Bunun
sonucunda, genellikle gruba geri dönüyor ve
yoluna bu şekilde devam ediyor.
Bize çıkan ders:
Eğer kafamız bir kaz kadar çalışıyorsa; bizimle
aynı yöne gidenlerle bilgi alışverişini ve
işbirliğini sürekli kılarız.
"V" grubunun başında giden kaz hiçbir hava
akımından yararlanamıyor. Bu yüzden diğerlerine
oranla daha çabuk yoruluyor. Bu durumda en
arkaya geçiyor ve bu defa hemen arkasındaki kaz
lider konumuna geçiyor. Bu değişim sürekli
yapılıyor; böylece her kaz grubun her noktasında
yer almış oluyor.
Bize çıkan ders:
Yaptığınız her işi, yeri ve zamanı geldiğinde
başkasına bırakmak gerekiyor. Bu sizin için de
iyi, diğerleri için de...
Uçuş hızı yavaşladığında gerideki kuşlar, daha
hızlı gitmek üzere öndekileri bağırarak
uyarıyorlar.
Bize çıkan ders:
İlerlemek ve yol almak için bazen başkalarının
uyarılarına gereksinim duyarız. Bundan
alınmamalıyız; tam aksine, böyle uyarıları
sevinç ve takdirle karşılamalıyız.
Gruptaki bir kuş hastalanırsa ya da bir avcı
tarafından vurulup uçamayacak duruma gelirse;
düşen kuşa yardım etmek üzere gruptan iki kaz
ayrılıyor ve korumak üzere hasta, yaralı kazın
yanına gidiyor. Tekrar uçabilene (ya da eğer
ölürse, ölümüne kadar) onunla beraber
kalıyorlar; yaralı kuşu asla terletmiyorlar.
Daha sonra kendilerine başka bir grup
buluyorlar; hiçbir kaz grubu, kendilerine bu
şekilde katılmak isteyen kazları reddetmiyor...
Bize çıkan ders:
Adam olmak sadece insanlara özgü değil... |