|
Aşağıdaki şiiri,Iskoç'yanın Montrose şehrindeki
Sunnyside
Royal Hastanesinin yaşlılar koğuşunda hemşire
olarak çalışan bir
kadın yazmış. Bu şiir önce hastanedeki personel
için çıkartılan bir
dergide anonim bir şiir olarak yayımlanmış,bu
olaydan bir kaç ay
sonra Iskoç'yanin Dundee şehrindeki Ashludie
Hastanesinin
çalışanları aynı şiiri el yazısıyla yazılı
olarak ölen bir yaşlı
hastanın özel eşyaları arasında bulmuşlar. Şiiri
bulan hastane
çalışanları bu şiirden o kadar etkilenmişler ki,
fotokopisini alıp
tüm hastaneye ve tanıdıklarına dağıtmışlar. Bu
şiiri yazan da
böylelikle bulunmuş. 80 yaşında uykusunda ölen
bir kadınmış.. Şiir
aynen şöyle :
Ne görüyorsun hemşire ,ne görüyorsun?
Bana baktığında, benim, huysuz,geçimsiz,gözleri
iyi görmeyen
bir ihtiyar olduğumu mu düşünüyorsun?
Yoksa,yemek yemeği reddeden , yüksek sesle, "Hiç
değilse bir
tadına bak" dediğinde sana yanıt vermeyen.
Yaptığın hiç bir şeyi fark etmeyen, hep çorabını
ya da
ayakkabısının tekini kaybeden biri mi?
Ya da kimi zaman karşı koysa da banyo ya da
yemek konusunda
sonunda senin her istediğini yerine getirip, o
günüde sağ salim
tamamlayan biri mi?
Böyle mi düşünüyorsun?
Her şeyi bu gözle mi görüyorsun?
Öyleyse gözlerini aç hemşire, beni gör !!
Sana kim olduğumu anlatayım..
Burada böyle sessiz sakin otururken ,her
dediğini yapar ,her
istediğini yerken,
Ben ,on yaşımda küçük bir çocuğum,annem de var
babam da...
Birbirini seven kız kardeşlerim de, erkek
kardeşlerim de..
On altı yaşımda , ayakları henüz yere basmayan
bir genç kızım.
Büyük bir aşk yaşayacağımın düşlerini kuruyorum.
Yüreğim yerinden fırlayacak gibi, yirmi yaşında
bir gelinim..
Düğün günümde ettiğim yemini anımsıyorum, yirmi
beş yaşımdayım
ve güvenli,sevgi dolu bir yuvam ve kendi
çocuklarım var artık..
Otuz yaşımda bir kadınım artık, çocuklarım hızla
büyüyorlar,
sonsuza değin kopmayacak bir bağ var aralarında
Kırkımdayım, küçük oğullarım büyüdüler ve
yuvadan uçtular
Ama ağlamıyorum,çünkü erkeğim yanımda..
Elli yaşımdayım,ve yine bebekler var dizlerimin
dibinde.
Yine yalnız değilim,sevgili çocuklarımın
çocukları yanımda.
Artık beni karanlık günler bekliyor ,eşim öldü
..
Geleceğe baktığımda korkuyla titriyorum.
Çocuklarım şimdi kendi çocuklarını büyütüyorlar.
Geçmişi ve çok iyi bildiğim sevgiyi düşünüyorum.
Ben artık yaşlı bir kadınım ve doğa çok acımasız
Yaşlıları,aptal insanlar gibi göstermek de
doğanın yaptığı bir
şaka..
Bedenim artık harap, güzelliğim ve zarafetim
çoktan yok oldu.
Bir zamanlar bir yürek taşıdığım yerde artık bir
taş parçası
var.
Fakat bu harabenin içinde hala bir küçük kız
çocuğu yaşıyor.
Ve şimdi yüreği yine yaşam kazanıyor.
Neşeli günlerimi anımsıyorum,çektiğim acıları
anımsıyorum.
Artık yine seviyorum ve yaşamı yeniden
öğreniyorum.
Geçen yılları düşündüğümde, o birkaç on yılın
rüzgar gibi
geçtiğini anlıyorum.
Ve hiç bir şeyin sonsuz olmadığını kabul
ediyorum,
İşte bu yüzden gözlerini aç hemşire,aç gözlerini
ve
Benim aksi ve huysuz bir kadın olmadığımı gör,
Bana daha yakından bak,beni gör.!!
|